บทที่ 152

หลิงอวี๋และกลุ่มคนมาถึงเรือนริมวารี ลานเรือนเซียวหลินเทียนเปี่ยมด้วยคนแล้ว

หลิงอวี๋กวาดตามองพบชิวเหวินซวง พ่อบ้านฟั่นและคนรับใช้ยืนอยู่ใต้ขั้นบันได เฮยจื่อยืนข้างหน้าคนรับใช้

นางไม่อยากยอมรับการมองลงมาของเซียวหลินเทียนเหมือนคนรับใช้พวกนั้น เลยดึงหลิงเยวี่ยขึ้นบันไดยืนอีกด้านของเซียวหลินเทียน

“ดี คนมาครบแล้ว! ตัวข้าจะเริ่มการไต่ถามประเดี๋ยวนี้!”

เซียวหลินเทียนมองเฮยจื่อสีหน้าไร้คลื่นอารมณ์พลางกล่าวเสียงทุ้ม

“เฮยจื่อ เจ้าก่อน ลองเล่าให้ทุกคนสิว่า เจ้าหนีออกตำหนักอ๋องอี้ได้เช่นไร ทั้งยังไปตกอยู่ในน้ำมือผู้ลักพาได้อย่างไร!”

เฮยจื่อลอบมองเซียวหลินเทียนอย่างขลาดกลัวพลางคุกเข่าลงเสียงดังตุ้บ

“ท่านพ่อทูนหัว กระหม่อมรู้ความผิดแล้วว่าไม่ควรคิดไปจากตำหนักอ๋องอี้เพราะความโกรธชั่ววูบ ต่อไปกระหม่อมมิกล้าอีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

เซียวหลินเทียนเอ่ยถามเสียงเด็ดขาด “ไยต้องโกรธ? เจ้าเห็นพระชายากับหลิงเยวี่ยที่เรือนวันนั้นหรือ?”

เฮยจื่อตัวสั่นเทิ้ม แอบมองหลิงอวี๋บนบันไดพลางกล่าวใจไม้ไส้ระกํา

“กราบทูลท่านพ่อทูนหัว วันนั้นพระชายาและหลิงเยวี่ยเคยมาเรือนจริง! เป็นกระหม่อมที่ให้เฉี่ยวเหลียนไปเชิญพ่ะย่ะค่ะ!”

“ท่านพ่อทูนหัวให้กระหม่อมขออภัยเสี่ยวเมา กระหม่อมจึงให้เฉี่ยวเหลียนเชิญพวกเขามาเรือนกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ!”

“ครานั้นกระหม่อมกำลังคัดลอกตัวอักษรใหญ่ เมื่อพระชายามาถึง กระหม่อมคิดขออภัยเสี่ยวเมา พระชายาพลันด่าแต่เฮยจื่อไม่กล่าวคำอื่นใด”

“นางช่างด่าโหดเหี้ยมนักพ่ะย่ะค่ะ พูดว่ากระหม่อมรังแกเสี่ยวเมา อาศัยบารมีเจ้านายเที่ยวรังแกคน! นางพูดว่าถ้ากระหม่อมกล้ารังแกเสี่ยวเมาอีก นางจะทำให้ปากเบี้ยวเหมือนพวกหลิงผิง แทงตากระหม่อมตาบอด มือเท้าพิกลพิการพ่ะย่ะค่ะ!”

“พระชายาช่างโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้!”

นางรับใช้แม่นมด้านล่างที่ไม่รู้ความจริงซุบซิบกันเสียงแผ่วพลางมองหลิงอวี๋ด้วยความขุ่นเคืองเต็มอก

“เฮยจื่อ เจ้าพูดเหลวไหล ท่านแม่ข้าเดิมทีมิได้ด่าเจ้า! เราไม่พบเจ้าจะด่าเจ้าได้เยี่ยงไร!”

หลิงเยวี่ยถลึงตาทางเฮยจื่ออย่างเดือดดาล

หลิงอวี๋ปลอบห้ามหลิงเยวี่ย นางถูกคำใส่ร้ายคราวนี้ของเฮยจื่อรู้สึกทั้งขบขันและน่าโมโหนัก

เด็กคนนี้ช่างโตมาได้บิดเบือนเสียจริง!

หลิงอวี๋มองชิวเหวินซวงสีหน้าไม่ผันแปร พบว่านางก้มหน้าลง แต่มุมปากกลับยกขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลังชื่นชมสิ่งที่เฮยจื่อทำ

หลิงอวี๋ก็ไม่ได้คัดค้านเช่นกัน นางยังจำได้เรื่องที่เซียวหลินเทียนเลือกช่วยเฮยจื่อครั้นสถานการณ์ถึงเป็นถึงตาย