บทที่ 1525

ในส่วนการตัดสินใจของเซียวหลินเทียน หลิงอวี๋มิอยากเข้าไปแทรก แม้ว่าในใจจะค่อนข้างเห็นใจราษฎรกันกู่ แต่นี่คือสิ่งที่ฮูเหยียนเสวี่ยสร้างขึ้นเอง

ใต้หล้านี้ผู้อ่อนแอเป็นเหยื่อของผู้แข็งแกร่ง หากไร้การคุ้มครองจากฉินตะวันตก กันกู่ก็คงดำรงอยู่มิได้

และหลายปีมานี้ฉินตะวันตกเองมิได้รับบรรณาการของกันกู่มาเปล่า ๆ พวกเขาเองก็ต้องจ่ายเช่นกัน

เมื่อกันกู่ลำบาก ฉินตะวันตกล้วนตอบสนองต่อคำร้องขอความช่วยเหลือและไปสนับสนุนเสมอ

แต่สิ่งนี้มิได้รับคำขอบคุณจากกันกู่ ทั้งยังทำให้ฮูเหยียนเสวี่ยคิดว่าที่พวกเขาช่วยเป็นสิ่งที่ควรทำอีกด้วย!

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เหตุใดเซียวหลินเทียนต้องเสียสละทหารของตนไปเพื่อแคว้นเล็ก ๆ ที่ไร้ความภักดีต่อตนด้วยเล่า!

ฮูเหยียนเสวี่ยรู้สึกคับข้องใจ เช่นนั้นก็ให้ทุกอย่างกลับไปสู่จุดเริ่มต้นเถิด!

ฮูเหยียนเสวี่ยถูกทหารกองทัพหลวงเอาตัวออกจากวังหลวง หลังจากที่นางผิดหวังอยู่ครู่หนึ่งก็เก็บความรู้สึกเหล่านี้เปลี่ยนเป็นความแค้นฝังลึก!

ทุกอย่างเป็นเพราะหลิงอวี๋คนเลวนั่น ทำให้ตนถูกบีบไปสู่สถานการณ์สิ้นหวัง

นางไม่มีทางปล่อยไปเช่นนี้แน่!

ใต้หล้านี้มิได้มีเพียงฉินตะวันตกที่เป็นแคว้นที่แข็งแกร่ง หากมิสามารถรวมเข้ากับฉินตะวันตกได้ ก็ไปรวมกับแคว้นอื่นอีกสามแคว้นได้

ฮูเหยียนเสวี่ยกำลังวางแผนว่าจะไปพึ่งพิงใคร แต่นางจะเต็มใจจากไปเช่นนี้ได้อย่างไร

ฮูเหยียนเสวี่ยนึกแผนร้ายขึ้นมาทันที

ตอนที่นางออกมาจากพระตำหนัก นางเอาหัวโขกกำแพงอย่างแรง

หัวแตกเลือดไหลออกมาทันที

จากนั้นฮูเหยียนเสวี่ยก็ฉีกเสื้อสีขาวด้านในของตนออกแล้วพันแผลไว้อย่างง่าย ๆ

จากนั้นนางรับใช้สองคนที่มาด้วยก็มองหน้ากันไปมา มิรู้ว่าเจ้านายตนจะทำสิ่งใด

“กลับไปแล้วก็ป่าวประกาศออกไปเลยนะว่าข้าเข้าไปในพระตำหนักแล้วทำให้ฮองเฮาขุ่นเคืองจึงถูกฮองเฮาลงโทษ!”

ฮูเหยียนเสวี่ยยิ้มอย่างชั่วร้าย

เซียวหลินเทียนกับหลิงอวี๋จะกำจัดพวกเขาทั้งหมด นางจะไปก็ต้องชำระความพวกเขาเสียหน่อยก่อน