บทที่ 1542

หลิงหว่านกับหลิงเสียงกังถูกขังไว้ในไร่นาร้างแห่งหนึ่ง

หลิงหว่านถูกเฝิงฉินพาไปที่ชานเมืองเมื่อยามไปหาหลิงเสียงกัง เฝิงฉินบอกว่าหลิงเสียงกังเกิดอาการปวดหัวขึ้นมา หลิงหว่านเป็นห่วงอาการป่วยของบิดาตนจึงตามไป

ไหนเลยจะคิดว่าเมื่อเข้าประตูไปแล้วจะถูกเฝิงฉินเอาไม้ทุบสลบไป

กระทั่งหลิงหว่านฟื้นขึ้นมาจึงได้พบว่าตนถูกมัดแขนขาอยู่บนเก้าอี้เก่า ๆ ตัวหนึ่ง

ส่วนหลิงเสียงกังก็นอนอยู่ในดงหญ้าที่พื้น และถูกมัดแขนขาเช่นกัน

“ท่านพ่อ!”

หลิงหว่านมิรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เฝิงฉินหาทางผูกมัดหลิงเสียงกังมาโดยตลอดมิใช่หรือ?

มัดตนไว้ยังพอยอมรับได้ แต่เหตุไฉนต้องมัดหลิงเสียงกังด้วยเล่า!

“แค่ก!”

หลิงเสียงกังฟื้นจากการที่ถูกหลิงหว่านปลุกขึ้นมา แล้วก็รู้สึกถึงกลิ่นเลือดในปาก จากนั้นเขาก็ไออย่างรุนแรงแล้วกระอักเลือดออกมา

“ท่านพ่อ!”

หลิงหว่านกังวลเป็นอย่างมาก เห็นว่าหลิงเสียงกังที่ดูแข็งแรงดีเมื่อหลายวันก่อนกลับมีท่าทีอ่อนแอเช่นนี้ ต้องพยายามอยู่หลายครั้งจึงจะลุกขึ้นนั่งได้

“เฝิงฉิน เหตุใดเจ้าจึงทำกับข้าเช่นนี้?!”

หลิงเสียงกังมิได้สนใจหลิงหว่านแล้วตะโกนแผดเสียงออกมา

ที่มุมปากของเขามีเลือดไหล แต่เลือดเหล่านี้มิเท่าความปวดใจของเขา

เขาทิ้งจวนเสนาบดีเจิ้นหย่วนออกมาเพื่อเฝิงฉิน แต่เหตุใดเฝิงฉินกลับวางยาตนจนมิอาจใช้กำลังใด ๆ ได้!

“หลิงเสียงกัง เจ้าจะตะโกนหาปะไร เจ้าถามข้าว่าเหตุใดจึงทำกับเจ้าเช่นนี้ เหตุใดเจ้ามิถามว่าเจ้าปฏิบัติกับข้าเช่นไรเล่า?”

เฝิงฉินอยู่ด้านนอกได้ยินเสียงตะโกนของหลิงเสียงกังจึงเดินเข้ามาพลางยิ้มเยาะและเอ่ย