บทที่ 1549

ผู้ป่วยเหล่านี้แต่ละคนต่างก็แย่งกันเล่าว่าหลิงอวี๋รักษาโรคให้พวกเขาอย่างไร จนเสียงดังที่จัตุรัสยิ่งวุ่นวายมากขึ้น

แต่ใต้เท้าเถี่ยมิได้คิดจะห้ามแม้แต่น้อย

คนที่ด่าเหล่านั้นก็ยังคงตะโกนอย่างมิพอใจ “พวกเจ้าถูกหลิงอวี๋ซื้อตัวเพื่อมาล้างมลทินให้ชื่อของนาง!”

“พวกเจ้าจะต้องเห็นว่านางเป็นฮองเฮาจึงได้ตั้งใจจะเอาใจนาง พูดดีกับนาง!”

ครอบครัวผู้ป่วยคนหนึ่งมีคนด่าที่ลุกออกไปด้านข้าง เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ครอบครัวนั้นก็ทนมิไหวแล้วซัดหมัดให้หน้าคนที่ด่าไปเต็ม ๆ

“พล่ามไร้สาระอะไรของเจ้า ข้ามิเคยได้รับเงินจากฮองเฮาสักตำลึง!”

“เรามีกันมากถึงเพียงนี้ ล้วนรู้บุญคุณของฮองเฮา มิอยากเห็นพระนางที่มีความคิดที่ดีต่อราษฎรเช่นนี้ต้องถูกคำต่ำช้าเยี่ยงพวกเจ้าใส่ร้าย!”

“หมู่บ้านข้าก็มีคนมา เจ้ามิเชื่อคำพูดของข้าก็ไปถามคนในหมู่บ้านว่าฮองเฮาส่งคนไปจ่ายเงินซื้อพวกเราหรือไม่?”

“หากฮองเฮาซื้อพวกเราได้ แล้วพระนางจะสามารถซื้อตัวคนในหลายหมู่บ้านทั้งหมดนั้นได้หรือ?”

คนที่ด่าเหล่านั้นเห็นว่าคนนับมิถ้วนส่งสายตาโกรธเกรี้ยวมาให้พวกเขา คนที่ด่าคนหนึ่งยังคงเอ่ยอย่างแข็งกร้าว “พูดเรื่องพวกนี้หาได้มีประโยชน์ไม่… ต้องให้หลิงเสียงกังออกมาพูดจึงจะมีประโยชน์!”

“เขาต่างหากที่เป็นผู้เสียหายมากที่สุด!”

“ใช่แล้ว ใต้เท้าเถี่ย ท่านไต่สวนคดีมิถามโจทย์หรือ? ครอบครัวหลิงเสียงกังเล่า? ให้พวกเขาออกมาพูดสิ!”

“มิเห็นหลิงเสียงกัง… เขาถูกหลิงอวี๋สังหารปิดปากไปแล้วกระมัง!”

หลังจากคำถามเหล่านี้ คดีจึงกลับมาสู่ทางที่ถูกต้องอีกครั้ง

ทุกคนมองไปทางใต้เท้าเถี่ย ใต้เท้าเถี่ยเองก็ค่อนข้างสงบมิลงแล้วเช่นกัน ใจเขากังวลมากและมองไปทางแม่ทัพสือ

แม่ทัพสือเองก็ลำบากใจ เขาส่งคนออกไปรับเผยอวี้แล้ว แต่เหตุใดเผยอวี้ยังมิพาหลิงเสียงกังกลับมาอีก

เซียวหลินเทียนมีสีหน้าเรียบนิ่ง เขาจัดการทุกอย่างไว้แล้ว และส่งให้จ้าวซวนไปรับเผยอวี้ ตามเหตุผลแล้วพวกเขาควรจะกลับมานานแล้ว แต่ตอนนี้ก็ยังมิปรากฏตัว หรือจะเกิดอุบัติเหตุขึ้น?

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยปิดใบหน้าไว้ มุมปากที่อยู่ภายใต้ผ้าคลุมหน้านั้นกระตุกขึ้นอย่างเยาะเย้ย