บทที่ 1552

การผ่าตัดเปิดกะโหลก นี่เป็นครั้งแรกในรอบพันปีของเมืองหลวง!

หลิงเสียงกังเลือดท่วม สถานการณ์เร่งด่วนร้ายแรงถึงชีวิตทำให้เหล่าบัณฑิตและราษฎรเหล่านั้นวางความโกรธที่มีต่อหลิงอวี๋ลงชั่วคราว

แม้จะมีข้อสงสัยในใจ แต่ท่านอดีตเสนาบดีเป็นบิดาของหลิงเสียงกัง ตามกฎหมายแล้วมีอำนาจในการตัดสินใจว่าจะให้หลิงอวี๋รักษาหรือไม่ และพวกเขาเองก็ไม่มีสิทธิ์คัดค้าน

นางซุนในฐานะภรรยามิได้มีสิทธิ์ตัดสินใจ การคัดค้านของนางจึงถูกเมินไป

หลิงอวี๋พาพวกหลิงหว่านเข้าไปปฐมพยาบาลหลิงเสียงกังข้างใน

เซียวหลินเทียนมองนางซุนอย่างเย็นชาราวกับมองคนตาย

นางซุนผู้นี้ใส่ร้ายหลิงอวี๋ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้ว่าจะมีความยากบำลาก ก็มิคู่ควรที่จะได้รับการอภัย

นางซุนเห็นหลิงเสียงกังถูกล้อมไว้ ส่วนนางนั้นเดียวดายไร้ผู้ใดสนใจ เมื่อเห็นเผยอวี้นั่งอยู่ด้านข้างและมีองครักษ์คนหนึ่งกำลังจัดการบาดแผลให้เขาอยู่

นางซุนก็เข้าไปอย่างรู้สึกผิด พลางเอ่ยถามอย่างเศร้าใจ “แม่ทัพเผย หว่านเอ๋อร์ของข้าเล่า?”

เผยอวี้มิรู้ว่าควรจะเกลียดหรือโกรธนางซุนดี จึงเอ่ยเรียบ ๆ “นางก็ถูกช่วยออกมาแล้ว อีกประเดี๋ยวก็มาถึง!”

นางซุนได้ยินดังนั้นก็โล่งใจแล้วรีบเอ่ย “คนที่ข่มขู่ข้าอยู่ทางนั้น พวกเจ้ารีบไปจับตัวนางเร็วเข้า… คำพูดเมื่อครู่นางเป็นคนบังคับข้าพูดทั้งหมด...”

นางซุนชี้ไปทางที่ตนยืนอยู่เมื่อครู่ แต่ไหนเลยจะยังมีเงาของหนานฮุ่ยอยู่

นอกจากใบหน้าที่ปลอมตัวเป็นแม่นมแล้ว นางซุนก็มิรู้แม้กระทั่งนางหน้าตาสวยหรือขี้เหร่ด้วยซ้ำ จะระบุตัวตนอย่างไร?

นางซุนมองใบหน้าแปลกหน้าแล้วพูดมิออก นาง… ต้องพิสูจน์ตนเองอย่างไรว่าตนถูกคนข่มขู่ถึงได้ทำเรื่องเลอะเลือนมากมายเช่นนี้?

ทางด้านหลิงอวี๋กำลังทำการผ่าตัดอยู่ เซียวหลินเทียนเห็นว่าทุกคนรวมตัวกันรออยู่ที่จัตุรัสก็ยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ย

“ทุกคนในแคว้นและทูตแต่ละแคว้นที่มาประชุม ฮองเฮาต้องการเวลาในการผ่าตัดให้หลิงเสียงกัง พวกเรามาเริ่มรายการที่สองของการจัดงานเลี้ยงท้องถนนในวันนี้ก่อน… งานเลี้ยง!”