บทที่ 1559

นางซุนแขวนคอตาย!

วันรุ่งขึ้นข่าวนี้ก็ไปถึงหูของหลิงอวี๋ หลิงซวนยิ้มขมขื่นพลางเอ่ยกับหลิงอวี๋ “ข้างนอกพูดกันว่านางซุนทำเรื่องแย่ ๆ ไว้ มิสามารถสู้หน้าครอบครัวและฮองเฮาได้จึงยอมตายชดใช้ความผิดเพคะ!”

“แต่ความจริงคือหลิงหว่านไปพบทันเวลาจึงช่วยนางซุนลงมาแล้ว!”

“ท่านอดีตเสนาบดีให้คนมาส่งข่าวบอกให้ฮองเฮาถือเสียว่านางตายไปแล้วเถิด! หลิงเสียงกังก็ฟื้นแล้วบอกว่าตนทำให้นางเดือดร้อนจึงขอร้องแทนนาง บอกว่าครอบครัวของพวกเขาจะไปจากเมืองหลวง นับแต่นี้ไปจะมิปรากฏตัวที่เมืองหลวงอีกเพคะ”

หลิงอวี๋ฟังแล้วก็ทอดถอนใจ เพราะว่านางซุนมีบุญคุณต่อตน นางเองก็มิได้มีความคิดว่าจะต้องสังหารเสียให้หมด

นางซุนจะฆ่าตัวตายเพราะอยากจะหลีกหนีการใส่โซ่ตรวนเดินตามถนน หลิงอวี๋เองก็มิอยากเห็นนางซุนทำให้กระทบต่อชื่อเสียงของจวนเสนาบดีเจิ้นหย่วน เช่นนั้นก็เอาตามนี้เถิด!

“ความทรงจำของหลิงเสียงกังกลับมาแล้วหรือไม่?”

หลิงอวี๋เอ่ยถามอย่างเป็นห่วง แม้ว่าจะเอาก้อนเลือดออกมาสำเร็จแล้ว นางก็มิอาจรับประกันว่าประสาทของหลิงเสียงกังจะมิได้รับความเสียหาย

“เห็นว่าจำได้มากแล้วเพคะ แต่ลืมรายละเอียดต่าง ๆ ไปแล้ว! อย่างน้อยเขาก็จำหลิงหว่านกับนางซุนได้ ทั้งยังจำเรื่องเลวร้ายเหล่านั้นที่ตนทำไว้ได้ด้วยเพคะ!”

หลิงซวนเอ่ยเยาะเย้ย “ฮองเฮาคงมิรู้ว่าตอนแม่ทัพเผยไปช่วยหลิงหว่านกับหลิงเสียงกัง เฝิงฉินยังคิดที่จะเกลี้ยกล่อมหลิงเสียงกังอยู่เลย ผลคือนางถูกมือสังหารสังหารไปในช่วงชุลมุนต่อสู้กัน!”

ตอนนั้นหลิงอวี๋ยุ่งอยู่กับการผ่าตัดหลิงเสียงกัง จึงไม่มีเวลาถามรายละเอียดเรื่องเหล่านี้

นี่คือสิ่งที่หลิงซวนไปสืบมาเอง

“เผยอวี้ได้รายงานรายละเอียดของเรื่องนี้กับข้าแล้ว...”

เซียวหลินเทียนเข้ามาได้ยินคำพูดของหลิงซวนพอดี จึงเอ่ย “มือสังหารที่พวกเขาส่งมาครานี้เก่งกาจมาก เผยอวี้กับหลิงเสียงกังร่วมแรงกันจึงล่าถอยมาจากมือสังหารเหล่านั้นได้

“แต่มือสังหารเหล่านี้เป็นทหารหน่วยกล้าตายที่ได้รับการฝึกฝนมากอย่างดี บนตัวมิได้มีเครื่องหมายใด ๆ จ้าวซวนจับตัวพวกมันมาแบบเป็น ๆ ได้สองคนก็ฆ่าตัวตายไปแล้ว!”

หลิงซวนเห็นว่าเซียวหลินเทียนจึงถอยออกไป