บทที่ 1561

ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะสิ้นสุดลงไปกับการโกนหัวของนางซุนแล้ว!

นางซุนใช้วิธีเด็ดขาดนี้มาตัดการแต่งงานครึ่งชีวิตของตนกับหลิงเสียงกัง

แล้วทิ้งหลิงหว่านกับหลิงเสียงกังไว้

และสุดท้ายนางก็มิอาจต้านทานการเกลี้ยกล่อมของหลิงหว่านได้ จึงเลือกที่จะเป็นแม่ชีอยู่ที่อารามเล็ก ๆ ซึ่งห่างจากเมืองหลวงไปห้าสิบลี้

‘พิธีศพ’ ของนางซุน หลิงอวี๋ก็ออกจากวังมาร่วมงานด้วยในฐานะหลานสาว

สำหรับการช่วยครั้งสุดท้ายของนางซุนที่มีต่อหลิงเสียงกังกับหลิงหว่าน ทำให้ความโกรธที่หลิงอวี๋มีต่อนางหายไป

สำหรับนางซุน บทสรุปเช่นนี้ก็นับว่าสบายใจเช่นกัน

แต่สำหรับคนที่ยังมีชีวิตอยู่ หลิงเสียงกังกับหลิงหว่านล้วนมีเส้นทางยาวไกลที่ตนต้องเดินไป...

หลิงเสียงกังสามารถลงมาเดินได้แล้ว จึงมาร่วมงานศพนางซุนโดยมีหลิงหว่านประคองมา

หลังจากงานศพเสร็จสิ้น เขาก็คุกเข่าให้หลิงอวี๋

“ฮองเฮา เรื่องต่าง ๆ ก่อนหน้านี้เป็นหลิงเสียงกังเองที่ผิด กระหม่อมเป็นหนี้นางซุนและทุกคน!”

“กระหม่อมสมควรตาย แต่กระหม่อมตายมิได้ กระหม่อมต้องแสวงหาความยุติธรรมเพื่อชื่อเสียงของตนและแสวงหาความยุติธรรมให้แก่เหล่าทหารที่ติดตามกระหม่อมและต้องตายไปอย่างอยุติธรรม!”

หลิงเสียงกังใบหน้ามุ่งมั่น “กระหม่อมต้องการเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิและขอร้ององค์จักรพรรดิให้ความเป็นธรรมกับกระหม่อม!”

พูดตามตรง หลิงอวี๋มิได้มีความรู้สึกดีต่อหลิงเสียงกังนัก

ที่นางซุนเดินมาถึงขั้นนี้ก็เพราะหลิงเสียงกังเป็นต้นเหตุ ต่อไปจะต้องอยู่กับตะเกียงต่อหน้าพระพุทธและอยู่กับความเศร้าไปตลอดชีวิต

ส่วนหลิงเสียงกังกลับยังสามารถแต่งงานและมีชีวิตที่ดีได้อีก

แต่เห็นแก่หน้าของท่านอดีตเสนาบดี หลิงอวี๋จึงนำคำขอของหลิงเสียงกังกลับวังไปด้วย