บทที่ 1569

องค์ชายคังถูกกดอยู่ก็พยายามใช้ลิ้นดันออกออกมาอย่างหวาดกลัว แต่มินานยาก็ละลายอยู่ในปากของเขา

องค์ชายคังค่อนข้างงุนงง เขาเห็นจ้าวหรุ่ยหรุ่ยโน้มตัวลงมาหาตน แล้วสายตาของนางก็มีแสงที่ดูประหลาด

“ข้าเป็นเจ้านายของเจ้า ข้าพูดอะไรเจ้าต้องทำตามนั้น! พูดตาม!”

องค์ชายคังมองแสงหลากหลายที่เคลื่อนไหวอยู่ตรงหน้าของตนอย่างหลงใหล

แล้วเขาก็เอ่ยราวกับเครื่องกล “ท่านเป็นเจ้านายของข้า ท่านพูดอะไรข้าต้องทำตามนั้น!”

“ดีมาก!”

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยยกเท้าออกอย่างพอใจแล้วพยุงเขาขึ้นมา

“องครักษ์เหล่านั้นมิเคารพข้า โบยทุกคนคนละสามสิบไม้!”

องค์ชายคังหมุนตัวราวกับเครื่องกลเดินไปที่ประตูแล้วตะโกนออกไป “ใครก็ได้ เอาตัวพวกเขาไปที พวกเขามิให้ความเคารพต่อพระชายา ให้โบยคนละสามสิบไม้!”

องครักษ์ของตำหนักองค์ชายคังพากันวิ่งเข้ามา แม้ว่าจะแปลกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปขององค์ชายคัง แต่ก็ลากตัวองครักษ์ที่หมดสติเหล่านั้นออกไปโบย

หนานฮุ่ยกับสุ่ยเหอผู้เป็นนางรับใช้ข้างกายของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยเห็นภาพนั้นก็มิได้ประทับใจแม้แต่น้อย

“คุณหนู น่าเสียดายที่ครานี้จับหลิงอวี๋มิได้ มิเช่นนั้นคุณหนูก็คงจะบรรลุฝ่าดินแดนที่เจ็ดไปได้อย่างราบรื่นแล้ว!”

หนานฮุ่ยเองก็เป็นผู้บำเพ็ญตน นางได้บุญคุณจากจ้าวหรุ่ยหรุ่ยจึงพัฒนาขึ้นได้ถึงดินแดนที่สอง

นางได้ประโยชน์จากการบำเพ็ญ ดังนั้นจึงหวังจะช่วยให้จ้าวหรุ่ยหรุ่ยพัฒนาขึ้นอย่างเต็มที่ ตนก็จะได้ผลประโยชน์ไปด้วย

“รีบร้อนอะไรเล่า ค่อย ๆ ก็ได้!”

ครานี้ได้เผชิญหน้ากับหลิงอวี๋เป็นครั้งแรก ทำให้จ้าวหรุ่ยหรุ่ยเห็นว่าหลิงอวี๋มิได้อ่อนแอดังที่ตนจินตนาการไว้

ตนจะต้องเอาพลังวิญญาณของนางมาให้ได้ ตำแหน่งฮองเฮาก็จะต้องเอามาให้ได้เช่นกัน