บทที่ 1571

สำหรับคำถามของหลิงอวี๋ ฮูหยินผู้เฒ่าเผยกับใต้เท้าเผยได้หารือกันในบ้านแล้ว

ฮูหยินผู้เฒ่าเผยเองก็รู้ว่า หากเอาเรื่องที่หลิงหว่านต้องไว้ทุกข์แม่สามปีมาถอนหมั้นนั้นฟังมิขึ้น แต่นางกับตระกูลเผยล้วนมิชอบหลิงหว่าน จึงยอมที่จะถูกด่าลับหลังและยืนกรานที่จะถอนหมั้น

ฮูหยินผู้เฒ่าเผยมิกล้าพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา จึงทำได้เพียงเอ่ยอย่างนุ่มนวล “ฮองเฮา การแต่งงานเป็นการผูกสัมพันธ์ที่ดีของสองตระกูล มิใช่การผูกความโกรธแค้น...”

“ถือเสียว่าตระกูลเผยขอโทษคุณหนูหลิง ขอร้องให้ฮองเฮาทรงเห็นใจ ตกลงกับคำร้องที่จะถอนพระราชโองการด้วยเถิดเพคะ สินสอดก่อนหน้านี้ก็ถือเป็นการชดใช้ให้คุณหนูหลิงเถิด!”

หลิงหว่านได้ยินก็โกรธมาก จึงเอ่ยเรียบ ๆ “หม่อมฉันมิต้องการการชดใช้! ฮองเฮา ท่านตกลงเถิดเพคะ! หม่อมฉันหลิงหว่าน แม้ว่าชีวิตนี้จะมิได้แต่งงานก็ไม่มีทางร้องขอแต่งงานเข้าตระกูลเผย!”

หลิงอวี๋ทอดถอนใจอยู่ในใจ แม้ว่านางจะรู้สึกว่าเผยอวี้คือคนที่หลิงหว่านสามารถไว้วางใจไปได้ตลอดชีวิต แต่ตระกูลเผยทั้งหลายต่อต้านหลิงหว่านเช่นนี้ หากหลิงหว่านแต่งงานเข้าไปก็ไม่มีทางใช้ชีวิตอย่างมีความสุข

การแต่งงานมิใช่การแต่งกับคนคนเดียว โดยเฉพาะในยุคโบราณนั้นเป็นเรื่องของการแต่งงานกับทั้งตระกูล!

นิสัยของหลิงหว่านขาดความอดทนที่เด็ดขาด หากความรักของบุรุษมิสามารถพึ่งพาได้ นางแต่งงานเข้าตระกูลเผยไปก็จะเป็นหายนะ

“ฮูหยินผู้เฒ่าเผย ข้าจะนำคำร้องขอของพวกท่านไปถ่ายทอดให้กับองค์จักรพรรดิ!”

หลิงอวี๋อดมิได้ที่จะเอ่ย “ข้าเข้าใจในความรักของตระกูลเผยที่มีต่อเผยอวี้ แต่ในฐานะที่ข้าเป็นพี่สาวของหลิงหว่านก็อยากจะพูดแทนนางสักประโยค...

“หลิงหว่านเป็นสะใภ้ที่ดี วันนี้ตระกูลเผยทำเช่นนี้ วันข้างหน้าจะต้องเสียใจ!”

ฮูหยินผู้เฒ่าเผยได้รับการยินยอมจากหลิงอวี๋ก็รู้เลยว่ามิต้องกังวลเรื่องถอนพระราชโองการแล้ว

ส่วนคำพูดในตอนท้ายของหลิงอวี๋ ฮูหยินผู้เฒ่าเผยมิเห็นด้วย

มีแม่ที่เลอะเลือนเช่นนางซุน หลิงหว่านจะมีชีวิตภายภาคหน้าไกลไปได้แค่ไหนกันเชียว!

พวกเขาจะต้องหาสตรีที่แข็งแกร่งกว่าหลิงหว่านร้อยเท่ามาเป็นภรรยาให้เผยอวี้

ฮูหยินผู้เฒ่าเผยบรรลุจุดประสงค์แล้วก็กลับไปก่อน

หลิงหว่านยังคงคุกเข่าอยู่ นางพยายามชดใช้กับเรื่องชั่วร้ายที่นางซุนแม่ของนางทำไว้กับหลิงอวี๋

หลิงหว่านน้ำตานองหน้า “ฮองเฮา หม่อมฉันมิรู้จริง ๆ ว่าท่านแม่จะเลอะเลือนถึงเพียงนี้ หากหม่อมฉันรู้ หม่อมฉันยอมตายดีกว่ายอมให้พวกเขาเอาชีวิตของหม่อมฉันมาบีบบังคับนาง...”