บทที่ 1578

กระทั่งลู่หนานกับทุกคนปีนขึ้นไปถึงแท่นกันหมด ทุกคนออกแรงดันร่วมกัน แต่ประตูเหล็กก็มิขยับ

“ฮองเฮา นี่น่าจะเป็นประตูที่มีกลไกควบคุมอยู่พ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่มิรู้ว่ากลไกอยู่ข้างในหรือว่าข้างนอก พวกเราลองหากันดูเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”

ลู่หนานเสนอ

ทุกคนก็แยกย้ายกันตามหาบริเวณใกล้ ๆ

หลิงอวี๋มองไปที่ประตูเหล็กที่ดูหนักหน่วงนั้น นอกจากมังกรทองนั้นแล้ว บนประตูเหล็กยังมีลวดลายแฝงอีกนับมิถ้วน

ลวดลายแฝงเหล่านี้มองแวบแรกเป็นเพียงแค่การตกแต่ง แต่เมื่อดูให้ละเอียดแล้วดูคล้ายกับรูปภาพสามมิติที่นางเคยเล่นในยุคปัจจุบัน ขอเพียงจ้องมองดูสักหน่อยก็จะเห็นรูปภาพที่ต่างกันอยู่ข้างใน

หลิงอวี๋เห็นภาพกลุ่มหนึ่ง บนนั้นเป็นรูปเหมือนคนเก่าแก่มากและแต่งตัวแปลก ๆ พวกเขากำลังต่อสู้กันอยู่อย่างดุเดือด

คนกลุ่มสุดท้ายถูกบีบให้ยอมแพ้และอพยพไป

ในระหว่างการเดินทางที่ยาวไกลนั้น พวกเขาพบกับการไล่ล่า การสู้รบ การเกิดแก่เจ็บตาย และโรคภัยต่าง ๆ เดิมทีพวกเขาเป็นชนเผ่าที่มีกันอยู่หลายร้อยคน สุดท้ายกลับกลายเป็นยิ่งนานวันไปก็ยิ่งน้อยลง...

ฉากสงครามเหล่านั้นถูกบรรยายจนทำให้หลิงอวี๋รู้สึกราวกับอยู่ในสถานการณ์จริง ราวกับว่านางเห็นความรุนแรงในการสู้รบกันของทั้งสองฝ่าย ฟ้าดินมีการเปลี่ยนแปลงและแปรปรวนไปหมด ทั้งยังมีเสียงร้องอย่างโกรธเกรี้ยวของสัตว์ร้ายต่าง ๆ ด้วย...

นี่คือประวัติศาสตร์ช่วงหนึ่ง หลิงอวี๋กำลังดูอย่างดื่มด่ำก็ถูกเถาจื่อเขย่าตัว “ฮองเฮา ตื่นเพคะ...”

หลิงอวี๋ถูกดึงสติกลับมา แล้วมองไปทางเถาจื่ออย่างงุนงง

“ฮองเฮา ท่านถูกมังกรตัวนั้นดูดกลืนวิญญาณหรือไม่เพคะ เรียกท่านอยู่นานก็มิตอบ บ่าวกังวลว่าท่านจะหลงเข้าไปจนสิ้นสติจึงรีบเขย่าตัวท่านเพคะ!”

เถาจื่อมองหลิงอวี๋อย่างเป็นห่วง

หลิงอวี๋มองไปทางลวดลายแฝงเหล่านั้นอีกครั้งแล้วก็รู้สึกคุ้นเคยอยู่ราง ๆ

นางจึงเอ่ยออกไป “เถาจื่อ พวกเจ้าตั้งใจดูลวดลายแฝงเหล่านี้ที ดูว่าพวกเจ้าเห็นอะไร?”

เถาจื่อกับพวกลู่หนานคิดว่าหลิงอวี๋พบอะไร จึงมองไปตามคำสั่งของนาง