บทที่ 1581

หลิงอวี๋เหลือบมองไท่เฟยเส้าอย่างเฉียบคม พลางเอ่ยเสียงเย็นชา “ไท่เฟยเส้าเข้าใจข้าผิดมาครั้งสองครั้ง ข้าคุ้นชินแล้ว!”

“ไท่เฟยเส้า มิใช่ว่าการพูดขออภัยทุกครั้งจะสามารถทำให้เรื่องจบลงได้ คราวก่อนทุกคนล้วนจำได้ที่ใต้เท้าเถี่ยลงโทษเรื่องของนางซุน หากไท่เฟยเส้าจำมิได้ ก็รอหาโอกาสซักถามใต้เท้าเถี่ยดูเถิด!”

“ข้าหวังว่าไท่เฟยเส้าจะถือว่านางซุนเป็นคำเตือน ต่อไปให้ระวังคำพูดและการกระทำ...”

พูดจบ หลิงอวี๋ก็เดินเข้าไปในห้องโถงที่ตั้งศพก่อน

หลิงอวี๋เอ่ยถึงนางซุนขึ้นมาก็เพื่อเตือนไท่เฟยเส้าอย่างจริงจัง

สตรีบรรดาศักดิ์ที่อยู่ในเหตุการณ์ด้วยล้วนเข้าใจคำเตือนของหลิงอวี๋

นางซุนที่เป็นป้าสะใภ้ใหญ่ของหลิงอวี๋ใส่ร้ายนาง ใต้เท้าเถี่ยสามารถสั่งลงโทษตามกฎหมายได้อย่างเคร่งครัด

แม้ว่าไท่เฟยเส้าจะมิถูกลงโทษใส่โซ่ตรวนเดินไปตามถนน ทว่าหากทำให้หลิงอวี๋โกรธ หลิงอวี๋ก็สามารถไปฟ้องร้องว่านางใส่ร้ายและให้ราชสำนักฝ่ายในลงโทษนางได้ตามกฎหมาย…

ไท่เฟยเส้าถูกหลิงอวี๋ตักเตือนต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ ก็เสียหน้าจนอยากจะพุ่งเข้าไปฉีกปากหลิงอวี๋เสีย

ทว่าหลิงอวี๋มิได้เห็นไท่เฟยเส้าอยู่สายตา นางคุกเข่าลงบนเบาะแล้วแอบสาบานว่า รอให้จัดการพิธีศพของไทฮองไทเฮาเสร็จสิ้น คราวนี้จะต้องหาข้ออ้างส่งไท่เฟยเส้าไปที่ศาลบูรพกษัตริย์ให้ได้

เมื่อไม่มีไทฮองไทเฮาคอยปราม ไท่เฟยเส้าจะต้องยิ่งกำเริบเสิบสาน มีเพียงต้องไล่นางออกไปเท่านั้นวังหลังจึงจะสงบได้

แต่ความขุ่นเคืองของหลิงอวี๋มีเพียงชั่วครู่ เมื่อเห็นโลงศพอันหนักอึ้งของไทฮองไทเฮา ความเศร้าของหลิงอวี๋ก็ท่วมท้นขึ้นมา

ไทฮองไทเฮามิเพียงแต่เป็นที่พึ่งพิงที่แข็งแกร่งให้หลิงอวี๋ แต่ยังเป็นสหายที่รู้ใจและผู้อาวุโสที่มีเมตตาอีกด้วย

หลิงอวี๋นึกถึงตอนที่นางข้ามเวลามาแล้วได้พบไทฮองไทเฮาที่บนเขาครั้งแรก หลังจากนั้นก็ได้รับคำสอนและคำแนะนำจากนางครั้งแล้วครั้งเล่า…

ผู้อาวุโสที่เป็นทั้งอาจารย์ทั้งสหายผู้นี้คือผู้สูงวัยที่นางให้ความเคารพอย่างแท้จริง นางมองไทฮองไทเฮาเป็นย่าแท้ ๆ ของตนไปแล้ว!

น้ำตาของหลิงอวี๋ไหลลงมาอย่างมิอาจควบคุมได้ ไหล่ที่สั่นเล็กน้อยและความเศร้าที่มิอาจควบคุมได้นั้นทำให้เหล่าสตรีบรรดาศักดิ์เห็นแล้วเข้าใจได้ถึงความเศร้าโศกเสียใจของหลิงอวี๋ที่มีต่อการสิ้นพระชนม์ของไทฮองไทเฮา

ความเศร้าเช่นนี้มิต้องร้องห่มร้องไห้มากมายก็สามารถทำให้คนรู้สึกบีบหัวใจได้แล้ว