บทที่ 1583

เซียวหลินเทียนเองก็รู้ความสำคัญของเรื่องนี้ จึงพยักหน้าพลางเอ่ย “ยามกลางคืนแล้วกัน! ข้าจะพยายามคิดหาวิธี!”

หลิงอวี๋พยักหน้า

ทางด้านเซียวหลินเทียนยังมีธุระจึงต้องไปจัดการก่อน

หลิงอวี๋เรียกผู้ดูแลแต่ละคนมาแล้วจัดการเรื่องที่ต้องเตรียมในพิธีศพต่อ แม้ว่าจะมีประสบการณ์จัดพิธีศพมาหนึ่งครั้ง แต่รายละเอียดที่เฉพาะเจาะจงก็ยังจำเป็นต้องจัดการ

หลังจากจัดการงานต่าง ๆ จนถึงตอนอาหารเย็น หลิงอวี๋ก็สั่งให้คนเตรียมห้องอาหารที่โถงด้านข้างของพระตำหนักฉือหนิง นางมิวางใจจึงไปตรวจสอบที่ครัวหลวงอีกครั้ง

เซียวหลินเทียนจัดการเรื่องบ้านเมืองเสร็จก็ไปเฝ้าศพของไทฮองไทเฮาต่อ

แขกทั้งบุรุษและสตรีเหมือนกับเมื่อครั้งพิธีศพของจักรพรรดิอู่อัน ตรงกลางจะใช้ผ้าม่านหนา ๆ กั้นเอาไว้

เซียวหลินเทียนคุกเข่าลงบนเบาะ แล้วครุ่นคิดว่าจะกันคนเหล่านี้ออกไปได้อย่างไรจึงจะเปิดโลงให้หลิงอวี๋ได้ชันสูตรศพได้สะดวก

ทางด้านแขกสตรี ไท่เฟยเส้าคุกเข่าอยู่จนทนมิค่อยไหวแล้ว นางมองจ้าวหรุ่ยหรุ่ยเงียบ ๆ จ้าวหรุ่ยหรุ่ยรับปากไว้ว่าจะเกิดเรื่องขึ้นมิใช่หรือ?

เหตุใดจึงยังมิเกิดขึ้นอีกเล่า!

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยจึงส่งสายตาให้นางใจเย็น ๆ

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยเองก็คุกเข่าจนทนมิไหวแล้วเช่นกัน แต่นางจัดการเรียบร้อยแล้ว ยังต้องรอดูละครอีก จะออกไปได้อย่างไรเล่า!

พระชายาเย่จูหลานคุกเข่าอยู่อย่างมิสบายใจ สองวันมานี้ลูกของนางท้องมิดี กินอะไรก็ท้องเสีย ไปหาหมอกี่คนก็มิได้ผล

เดิมทีนางอยากจะมาหาหลิงอวี๋ให้ตรวจลูก แต่หลิงอวี๋ออกไปนอกวัง

ไหนเลยจะคิดว่าเมื่อหลิงอวี๋กลับมา กลับต้องมาพบว่าไทฮองไทเฮาสิ้นพระชนม์แล้ว

จูหลานพาเสี่ยวเป่าเข้าวังมาด้วย คิดว่าประเดี๋ยวเมื่อหลิงอวี๋ว่างจะให้นางช่วยตรวจเสี่ยวเป่าสักหน่อย

“น้องห้า เราไปจุดธูปให้ไทฮองไทเฮาแล้วไปพักผ่อนสักครู่เถิด!”

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยที่คุกเข่าอยู่ข้าง ๆ ดูเหมือนจะมองความกังวลใจของจูหลานออก จึงเอ่ยเสนอขึ้นมา

จูหลานกับพระชายาคังคนใหม่มิได้ไปมาหาสู่กันนัก แต่เห็นว่านางดูสงบและงดงามมิยุ่งอะไรกับผู้ใด แม้ว่าใจจะไม่มีมิตรไมตรีต่อกัน ก็มิได้คิดปฏิเสธเจตนาดีของนาง จึงลุกขึ้นถือธูปตามนางไปที่บริเวณจุดธูป

พระชายาคังจุดธูปเสร็จก็คุกเข่าลงคำนับอย่างนอบน้อม ขณะที่คำนับครั้งที่สาม สายตาของนางก็ไปหยุดอยู่ที่ด้านล่างของโลงศพ จากนั้นใบหน้าที่งดงามก็มีประกายของความสงสัยขึ้นมา