บทที่ 1604

เซียวหลินเทียนรู้ว่าวิธีการนี้ค่อนข้างเลวทราม แต่ก็พูดออกไปอย่างมิลังเล

“ผลก็คือคนของข้าล้มเหลว ฮูเหยียนเสวี่ยหนีไปได้… นางน่าจะคาดเดาความคิดของข้าได้จึงมิกลับกันกู่ แล้วระหว่างทางก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย!

“สองวันก่อนข้าได้รายงานลับบอกว่า องค์ชายอิงจากเว่ยเหนือพากำลังพลมุ่งหน้าไปที่กันกู่ บอกว่าต่อไปกันกู่จะได้ความคุ้มครองจากเว่ยเหนือ!”

หลิงอวี๋ได้ยินก็ตะลึง นี่หมายความว่าฮูเหยียนเสวี่ยหันไปพึ่งองค์ชายอิงแล้ว

ตอนแรกองค์ชายอิงจะขอแต่งงานกับเซียวทง เพราะรู้สึกว่าเซียวทงเปิดเผยตรงไปตรงมาดี ตรงกับรสนิยมของเขา

ฮูเหยียนเสวี่ยดุร้ายยิ่งกว่าเซียวทงเสียอีก นี่น่าจะถูกรสนิยมขององค์ชายอิงมากกว่า

องค์ชายอิงมาเข้าร่วมการแข่งขันทางทหารของสี่แคว้นที่ฉินตะวันตกเมื่อครั้งที่แล้ว แม้ว่ากองกำลังของเขาจะมิได้ชนะ แต่ความสามารถก็มิได้ด้อยไปกว่าฉินตะวันตกและฉีตะวันออก

ครานี้เขากล้าเปิดเผยอย่างโจ่งแจ้งว่าจะคุ้มครองกันกู่ เช่นนั้นก็ประกาศสงครามกับฉินตะวันตกอย่างชัดเจนแล้ว

ยามนี้ฉินตะวันตกส่งผู้แทนพระองค์ไปเป็นทูตที่แคว้นเล็ก ๆ โดยรอบ หากคนที่ส่งไปเป็นหลี่ว์เซียง เขาจะต้องพยายามอย่างเต็มที่ในการรักษาความมั่นคงของแคว้นเล็ก ๆ เหล่านั้นเพื่อสถานการณ์โดยรวม

แต่คนที่ส่งไปคือจ้าวฮุยที่มีความทะเยอทะยาน หากจ้าวฮุยมิสร้างความวุ่นวาย เช่นนั้นก็มิใช่รูปแบบของจ้าวฮุยแล้ว!

หลิงอวี๋เห็นเซียวหลินเทียนมีท่าทีหงุดหงิดก็รู้ว่าสิ่งที่ตนคิดอยู่นั้น เขาเองก็คิดเช่นกัน

หลิงอวี๋ไหนเลยจะสามารถโจมตีเซียวหลินเทียนได้ จึงปลอบใจ “นี่คือประสงค์ของสวรรค์กระมังเพคะ! ท่านก็มิใช่เทพเซียน ไหนเลยจะสามารถทำนายล่วงหน้าได้ว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น!”

“คิดในทางที่ดีเถิดเพคะ พวกแคว้นพันได้เห็นแนวโน้มการพัฒนาในเรื่องวัวนมของเราแล้ว ไม่มีทางถูกองค์ชายอิงดึงตัวไปง่ายถึงเพียงนั้นหรอก!”

“อาอวี๋ ตอนนี้ข้ามิได้กังวลเรื่องแคว้นเล็ก ๆ เช่นพวกแคว้นพัน แต่เรื่องที่ข้ากังวลคือองค์ชายอิงจะร่วมมือกับฉีตะวันออกทำสงคราม!”

เซียวหลินเทียนดึงมือของหลิงอวี๋มาจับไว้แน่น “ราษฎรเพิ่งผ่านความยากลำบากเพิ่งจะได้มีโอกาสฟื้นฟูการใช้ชีวิต หากสงครามเริ่มขึ้น ผู้คนจำนวนมหาศาลจะต้องตายในสนามรบ!”

“ข้าขึ้นครองบัลลังก์มาเดิมทีอยากจะให้ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข เป็นยุครุ่งเรืองที่แคว้นมั่งคั่งและราษฎรเข้มแข็ง หากเป็นเช่นนี้จะมิพังทลายไปหมดหรือ?”