บทที่ 1622

แม้ว่าองค์ชายคังจะถูกจ้าวหรุ่ยหรุ่ยให้วิชาเสน่ห์พิชิตใจ จึงเชื่อฟังคำพูดของจ้าวหรุ่ยหรุ่ย

ยามนี้น้ำเสียงของเขาก็มิใช่การถามแบบกดดัน แต่ก็ยังทำให้จ้าวหรุ่ยหรุ่ยจ้องมองเขาอย่างมิพอใจ

เหตุใดจ้าวหรุ่ยหรุ่ยจะมิรู้ว่าเซียวหลินเทียนมิอยู่ในเมืองหลวงเป็นโอกาสที่ดีที่จะวางแผนให้องค์ชายคัง

แต่ในช่วงเวลานี้จ้าวหรุ่ยหรุ่ยยังชดเชยข้อบกพร่องในเรื่องการเมืองของตนมิเพียงพอ

นางรู้ดีว่าตนสามารถสังหารหลิงอวี๋ได้ แต่สนับสนุนองค์ชายคังให้นั่งบนบัลลังก์นั้น ตำแหน่งนี้จะนั่งได้นานแค่ไหนกัน?

กองทัพที่เซียวหลินเทียนนำออกไปล้วนเป็นพวกชั้นยอด หากรู้ว่าองค์ชายคังขึ้นครองบัลลังก์แล้วกลับมาจัดการ องค์ชายคังจะต้านทานได้หรือ?

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยกำลังรอข่าวจากจ้าวฮุย มีเพียงนางยืนยันได้ว่าทางด้านจ้าวฮุยสามารถสังหารเซียวหลินเทียนได้แล้วเท่านั้น นางจึงจะลงมือกับหลิงอวี๋

“อย่าได้ใจร้อน ข้ามีแผนของข้า!”

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยเอ่ยเสียงเรียบ “สิ่งที่เจ้าต้องทำในยามนี้คือชักจูงกองทัพที่เหลืออยู่ในเมืองหลวงมาให้ได้โดยเร็วที่สุด เช่นนี้เมื่อสังหารหลิงอวี๋แล้วเจ้าจึงจะนั่งอยู่บนตำแหน่งนั้นได้!”

องค์ชายคังเอ่ยอย่างฉุนเฉียว “คิดจะชักจูงพวกเขามันง่ายที่ไหนกัน เผยอวี้ ท่านอ๋องเฉิงและกองทัพหลวงล้วนเป็นคนสนิทของเซียวหลินเทียน พวกเขาไม่มีทางทรยศเซียวหลินเทียนแน่!”

“สิ่งของในใต้หล้านี้ล้วนมีราคา ขอเพียงให้เงินที่มากพอ ข้ามิเชื่อว่าพวกเขาจะมิหวั่นไหว!”

ริมฝีปากของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยโค้งเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยและเอ่ยเตือน “เริ่มกันที่แม่ทัพสือราชองครักษ์ของกองทัพหลวงกันเถอะ!”

องค์ชายคังรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย “หรุ่ยหรุ่ย ในมือข้ามิได้มีเงินมากถึงเพียงนั้นแล้ว หากจะซื้อตัวแม่ทัพสือ ข้าก็มิสามารถจ่ายเงินเป็นแสนได้!”

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยเหลือบมององค์ชายคังอย่างเหยียดหยาม องค์ชายผู้ยิ่งใหญ่เช่นนี้ แม้แต่เงินมิกี่แสนแสนก็ไม่มี นี่มิใช่เรื่องตลกหรอกรึ?

ผู้ที่มิเอาไหนเช่นนี้ยังอยากให้ตระกูลจ้าวช่วยเหลือเขาอยู่ตลอด เช่นนี้ได้หรือ?

“เจ้ายังมีเงินสองล้านที่ยังมิได้แตะมิใช่รึ?”