บทที่ 1648

“จ้าวหรุ่ยหรุ่ย?”

องค์ชายเย่มิอยากจะเชื่อเลย เขาเคยเจอพี่สะใภ้สองผู้นี้มาก่อน นางดูอ่อนแอ จะเป็นยอดฝีมือที่แข็งแกร่งกว่าแม่นมหนานได้อย่างไร?

“ข้าไม่มีเวลาอธิบายให้ฟังแล้ว เจ้าฟังข้าก่อน! นี่คือพระราชโองการ!”

หลิงอวี๋เอ่ยอย่างจริงจัง

“ฮองเฮา!”

องค์ชายเย่มองท่าทางระมัดระวังของหลิงอวี๋ แล้วจู่ ๆ ดวงตาก็เปลี่ยนเป็นบูดบึ้ง

หลิงอวี๋เชื่อใจตนเช่นนี้หรือ?

น้ำเสียงของนางคาดการณ์ไว้แล้วว่า ไปครานี้ความเป็นความตายของนางจะมิแน่นอน แต่นางก็ยังมิลังเล รีบมาที่นี่เพื่อช่วยจูหลานกับเสี่ยวเป่า!

ความกล้าหาญนี้ทำให้เขารู้สึกละอายใจในฐานะบุรุษ!

“ฮองเฮาโปรดวางพระทัย กระหม่อมจะเฝ้าวังหลวงให้ดี รอองค์จักรพรรดิเสด็จกลับมาแล้วส่งมอบให้พระองค์พ่ะย่ะค่ะ!”

องค์ชายเย่คุกเข่าลงแล้วเอ่ยอย่างดุร้าย “หากพิสูจน์ได้ว่าเรื่องนี้เป็นเพราะองค์ชายคังกับพระชายาคังตั้งใจจะทำการกบฏ กระหม่อมจะสังหารเขาด้วยมือของกระหม่อมเอง…”

แก้แค้นให้ฮองเฮา!

คำพูดข้างหลังองค์ชายเย่มิได้พูดออกมา เขาสาบานว่าเขาจะไม่มีวันปล่อยให้เรื่องเช่นนั้นเกิดขึ้น เขาสาบานว่าถึงตายก็ต้องปกป้องหลิงอวี๋ให้จงได้

“ไปกันเถิด!”

หลิงอวี๋เห็นว่าหานเหมยเปลี่ยนเป็นชุดองครักษ์กลับมาแล้ว จึงเดินออกจากป่าก่อน

องครักษ์ทั้งสองถูกหานเหมยมัดและซ่อนไว้ในป่าลึก

สุ่ยหลิงกับหลิงซวนอ้อมไปด้านหลังหมู่บ้านซื่อผิงตามแผนที่ แล้วรอโอกาสที่จะช่วยเหลือจูหลานกับเสี่ยวเป่า

องค์ชายเย่กับหานเหมยที่แต่งตัวเป็นองครักษ์พาหลิงอวี๋กับเถาจื่อเข้าไปในเรือนหลักอย่างหวาดกลัว

“ฮองเฮา หลานหลานอยู่ข้างในพ่ะย่ะค่ะ...”

องค์ชายเย่ดูท่าทางกังวล

หลิงอวี๋ก็ให้ความร่วมมือตามองค์ชายเย่เข้าไปโดยแสร้งทำเป็นมิรู้ว่าเป็นกับดัก

หลิงอวี๋กับเถาจื่อก้าวเข้าไปในประตูเรือน จากนั้นคนรับใช้ก็รีบวิ่งเข้ามาปิดประตูตามหลังพวกเขา

“นี่หมายความว่าอะไร?”

หลิงอวี๋มองไปทางองค์ชายเย่อย่างสงสัย