บทที่ 1650

“เผยอวี้ ไปช่วยนางรับใช้ของฮองเฮาก่อน!”

แม้ว่าองค์ชายเย่จะได้รับบาดเจ็บสาหัสหลบอยู่ที่มุม แต่จะให้เขาดูพวกเผยอวี้ออกแรงในขณะที่ตนทำอะไรมิได้เลยได้อย่างไร!

เขามองดูสถานการณ์โดยรวม เห็นว่าเถาจื่อกับหานเหมยกำลังต่อสู้กับพวกนางรับใช้อยู่ อีกทั้งร่างกายของทั้งสองคนก็เต็มไปด้วยเลือดและกำลังจะพ่ายแพ้ จึงรีบตะโกน

องค์ชายเย่คิดว่าเผยอวี้มิสามารถช่วยหลิงอวี๋ได้ ดังนั้นก็ช่วยเถาจื่อกับหานเหมยจัดการกับนางรับใช้เหล่านี้ก่อน จากนั้นค่อยรวมพลังของทุกคนเพื่อจัดการจ้าวหรุ่ยหรุ่ย

เผยอวี้หันหลับไปมองก็เข้าใจความคิดขององค์ชายเย่ทันที จึงพุ่งเข้าไป

ทันทีที่หนานฮุยเห็นว่ามีผู้ช่วยมาอีกคน อีกทั้งยังบำเพ็ญอยู่ในดินแดนที่สามเช่นเดียวกับตน นางก็รู้สึกกดดันอย่างมากขึ้นมาทันที

แม้จะเป็นฝันนางก็มิคาดคิดว่า เหล่านางกำนัลที่ดูเหมือนธรรมดาข้างกายหลิงอวี๋เหล่านี้เป็นผู้บำเพ็ญพลังวิญญาณจริง ๆ อีกทั้งยังมิได้ด้อยไปกว่าตนด้วย

เว้นแต่หลิงอวี๋จะใช้ยาเพื่อช่วยให้พวกนางพัฒนา มิเช่นนั้นพวกเขาจะพัฒนาได้เร็วถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?

ชั่วครู่หนึ่งหนานฮุยก็รู้สึกอิจฉาพวกเถาจื่อเล็กน้อย

ตนรับใช้จ้าวหรุ่ยหรุ่ยมาหลายปีแล้ว ช่วยนางทำงานมาก็มิน้อย แต่จ้าวหรุ่ยหรุ่ยมิเคยใจดีกับตนเช่นนี้เลย!

หากจ้าวหรุ่ยหรุ่ยเต็มใจที่จะสละเครื่องยาสมุนไพรอันล้ำค่าเหล่านั้นมาช่วยตนฝึกพลัง นางก็คงจะบรรลุไปถึงดินแดนที่สี่ได้ตั้งนานแล้ว การจัดการกับคนเหล่านี้ที่อยู่ต่อหน้านางจะกินแรงไปถึงเพียงนี้ได้อย่างไร!

เดิมทีหนานฮุ่ยต่อสู้กับเถาจื่อและหานเหมยก็หมดแรงแล้ว เมื่อเพิ่มเผยอวี้ก็อยู่ดินแดนที่สามเหมือนกันเข้ามาอีกคน แขนข้างหนึ่งก็ถูกกระบี่ของเผยอวี้ตัดไปด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียว

หนานฮุ่ยกรีดร้องออกมาโดยมิสนใจการต่อสู้อีกต่อไป จากนั้นก็หันหลังวิ่งหนีไป

เถาจื่อกับหานเหมยต่อสู้อย่างรวดเร็ว แต่ละคนต่างก็สังหารนางรับใช้สองคนที่ปิดล้อมพวกนางเอาไว้

นางรับใช้คนอื่น ๆ ต่างตกใจหนีกันไป

องค์ชายเย่ตกใจมาก เขามิคาดคิดว่าวรยุทธ์ของเผยอวี้จะสูงกว่าของตนมากถึงเพียงนี้

เขามิรอดจากน้ำมือของหนานฮุ่ย แต่เผยอวี้สามารถตัดแขนของนางได้ข้างหนึ่ง...

องค์ชายเย่นับถือจนหน้าแดง แม่นมหนานพูดถูก เขาแค่อาศัยภูมิหลังที่ดี มิฉะนั้นเขาจะมีอะไรที่แข็งแกร่งกว่าผู้อื่นได้!

“รีบช่วยฮองเฮาเร็วเข้า...”