บทที่ 1704

ไท่เฟยเส้าหายใจเฮือกสุดท้าย จากนั้นก็สิ้นใจไปพร้อมกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

หลิงอวี๋เห็นนางมิขยับแล้ว กำลังจะเข้าไปดูว่านางตายแล้วหรือยัง แต่ทันใดนั้นนางก็รู้สึกได้ถึงการสั่นสะเทือนแปลก ๆ

“หลบ!”

หลิงอวี๋มีเวลาทันเพียงแค่พุ่งตัวเข้าไปบังหานเหมยที่ตามมาข้างหลัง มิทันได้ช่วยหานอวี้และหลิงซวน พลังมหาศาลก็พุ่งเข้ามา ในพริบตาก็ทำให้หานอวี้และหลิงซวนถูกกระแทกจนกระเด็นลอยออกไป

จ้าวหรุ่ยหรุ่ย!

หลิงอวี๋ยังมิทันจะลุกขึ้นก็กลิ้งไปกับพื้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นนางก็เหวี่ยงฝ่ามือโจมตีออกไป

กระแสพลังฝ่ามือทำให้พุ่มไม้หักโค่นทับเรียงตามกันไป แต่ข้างหลังพุ่มไม้กลับไม่มีใคร

“ฮองเฮา บนต้นไม้!”

เผยอวี้ตะโกน แล้วตบไปที่ต้นไม้ข้าง ๆ

หลิงอวี๋เข้าใจทันที นางกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้! แต่พอขึ้นไปบนต้นไม้ก็เห็นจ้าวหรุ่ยหรุ่ยกระโดดไปที่ต้นไม้ต้นอื่น

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยหันหลังมา โจมตีกลับมาหนึ่งฝ่ามือ ในนั้นมีเข็มเงินแช่พิษลอยปะปนมา

หลิงอวี๋มิกล้าต้านทานจึงลดตัวลงเหยียบกิ่งไม้หักดังเป๊าะ ร่างร่วงลงไปจึงหลบเลี่ยงเข็มเงินเหล่านั้นไปได้

“ยิงธนู!”

เผยอวี้ตะโกน มือธนูก็ยิงธนูออกมา จ้าวหรุ่ยหรุ่ยหัวเราะ “หลิงอวี๋ เจ้ามีดีแค่นี้รึ? คิดว่าธนูจะทำร้ายข้าได้รึ? ประเมินข้าต่ำเกินไปแล้ว!”

นางโบกแขนเสื้อเพื่อสร้างลมขึ้นมา ธนูที่ยิงมานั้นก็ตกลงพื้น มือธนูก็ยิงธนูอีกรอบ จ้าวหรุ่ยหรุ่ยก็ใช้กลอุบายเดิม แต่มิคิดว่าครั้งนี้มิใช่แค่ลูกศรจากพลธนู แต่ยังมีเถาจื่อ หานเหมย หลิงอวี๋และเผยอวี้ด้วย!

พวกนางทั้งสี่คนใช้โอกาสที่จ้าวหรุ่ยหรุ่ยรับมือกับมือธนูทำตามแผน หยิบธนูและลูกศรพิเศษจากมือทหาร