บทที่ 1707

เผยอวี้สั่งให้ทหารบางส่วนอยู่ค้นหาหลิงอวี๋ต่อไป อีกส่วนหนึ่งนำตัวมือสังหารที่จับตัวไท่เฟยเส้าและฮองเฮาไปส่งยังเมืองหลวง

ในบรรดาคนเหล่านั้นมีจ้าวเฉียงฮั่วลุงรองของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยอยู่ด้วย เขาเห็นว่าสถานการณ์มิดี จึงฉวยโอกาสหนีไปกับมือสังหารที่หลบหนีระหว่างการต่อสู้

จ้าวเฉียงฮั่วรีบลงเขาอย่างรวดเร็วและรีบกลับจวนเก็บข้าวของและพาครอบครัวหนีไป

องค์หญิงใหญ่และไท่เฟยเส้าพ่ายแพ้แล้ว จ้าวหรุ่ยหรุ่ยก็หายตัวไป ในเวลานี้หากมิรีบหนีแล้วจะรอให้เสียวหลินเทียนกลับมาสังหารหรือไร?

ขบวนของเผยอวี้ได้พบกับเย่หรงและแม่นมอูที่กำลังรีบมาสมทบกับหลิงอวี๋ เย่หรงมิเห็นหลิงอวี๋ในขบวน จึงใจหาย หรือว่าตนมาช้าเกินไป หลิงอวี๋ถูกจ้าวหรุ่ยหรุ่ยสังหารไปเสียแล้ว?

“หลิงหลิงอยู่ที่ใด?”

เย่หรงบุกเข้ามาขวางเผยอวี้อย่างดุเดือด หากเรื่องเป็นอย่างที่ตนคิด เขาจะต้องไปฆ่าจ้าวหรุ่ยหรุ่ยให้ได้

“เรื่องนี้ยืดยาวนัก ไว้กลับไปคุยกันที่วังเถอะ!”

เผยอวี้คว้าตัวเย่หรงไว้ ระหว่างทางก็เล่าเรื่องราวให้ฟัง

ใจของเย่หรงจึงสงบลง แม้ว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นน้อย แต่ก็มิได้หมายความว่าหลิงอวี๋จะตายเสียเลย

เมื่อรู้เรื่องแล้ว เขาจะต้องช่วยหลิงอวี๋ออกมาให้ได้

เผยอวี้ให้อิ้งเฉิงกลับไปกับขบวน ส่วนตัวเขาเองก็รีบกลับไปยังวังกับขันทีโม่และคนอื่น ๆ เขาต้องรีบไปบอกเรื่องที่หลิงอวี๋หายตัวไปกับท่านอ๋องเฉิง เพื่อให้ท่านอ๋องเฉิงเตรียมตัวล่วงหน้า

แม้ว่าไท่เฟยเส้าจะตายแล้ว แต่พวกจ้าวฮุยก็ยังอยู่ เขาต้องป้องกันมิให้พวกจ้าวฮุยก่อความวุ่นวายเมื่อรู้ข่าว

ท่านอ๋องเฉิงวิตกกังวลมาตลอด กลัวว่าหลิงอวี๋จะตกอยู่ในอันตราย ไหนเลยจะคิดว่าความกังวลกลายเป็นความจริง

หลิงอวี๋หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย!

เขาหน้ามืดเป็นลม องค์ชายเย่เห็นท่ามิดีจึงรีบเข้าไปประคอง

“เสด็จปู่เฉิง ฮองเฮาอาจจะมิเป็นอะไร ท่านต้องดูแลตัวเอง ห้ามเป็นอะไรเด็ดขาด!”