บทที่ 1710

ตอนที่จ้าวหรุ่ยหรุ่ยถูกหลิงอวี๋ยิงได้รับบาดเจ็บและตกลงมาจากกิ่งไม้ นางนอนอยู่บนพื้นหญ้า รู้สึกได้ว่าพลังวิญญาณกำลังสลายไปอย่างรวดเร็ว

รู้ว่าหากตกอยู่ในมือหลิงอวี๋ นางต้องหนีมิรอดเป็นแน่

ในยามคับขันระหว่างความเป็นความตาย นางหยิบลูกแก้ววิญญาณที่เฉียวเค่อให้มา มิสนใจคำเตือนของเฉียวเค่อที่ว่าห้ามใช้โดยพลการ เพื่อเอาชีวิตรอด เพราะนางยอมเสี่ยง

หลิงอวี๋เดินเข้ามาพอดี จ้าวหรุ่ยหรุ่ยจึงพาหลิงอวี๋ไปด้วย

ใครจะไปคิดว่าลูกแก้ววิญญาณจะพาพวกนางทั้งสามมาที่ยอดเขาหิมะ จ้าวหรุ่ยหรุ่ยเป็นคนแรกที่ตื่นขึ้น เห็นเทือกเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน ถึงกับเกือบจะสติแตก

นี่มันที่ไหนกัน?

นางมิรู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน เช่นนั้นจะหาทางกลับไปอย่างไร?

แต่สิ่งที่ทำให้จ้าวหรุ่ยหรุ่ยฮึดขึ้นมาใหม่คือการที่นางเห็นหลิงอวี๋และหานเหมยที่นอนอยู่ข้าง ๆ

นางมิได้อยู่คนเดียว!

ศัตรูของนางก็มาด้วย!

ฮ่า ฮ่า ฮ่า!

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยมิสนใจที่จะยินดี ค่อย ๆ คลานไปหาหลิงอวี๋ แล้วหยิบเข็มเงินออกมาปิดกั้นจิตสำนึกของหลิงอวี๋ และยังแทงเข็มเงินที่บริเวณจุดตันเถียนของหลิงอวี๋อีกหลายเข็ม เพื่อให้แน่ใจว่าหลิงอวี๋จะมิสามารถใช้พลังได้

แต่แค่นี้ก็ยังมิพอที่จะทำให้จ้าวหรุ่ยหรุ่ยคลายแค้น นางมองใบหน้าที่สวยงามของหลิงอวี๋ หยิบมีดขึ้นมา กรีดไปทั่วใบหน้าของหลิงอวี๋มิยั้ง

ทำลายพลังยุทธ์ของตน ฆ่ามิได้ งั้นก็ขอเอาคืนเล็กน้อยเป็นดอกเบี้ยก่อนแล้วกัน!

หลิงอวี๋รู้สึกเจ็บที่ใบหน้า เป็นเพราะบาดแผลเหล่านี้

หากมีกระจก หลิงอวี๋จะเห็นว่าใบหน้าของนางถูกจ้าวหรุ่ยหรุ่ยทำลายจนยับเยิน ตอนนี้แม้แต่เสียวหลินเทียนยังต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะจำนางได้

ส่วนหานเหมย จ้าวหรุ่ยหรุ่ยตั้งใจจะฆ่า แต่เมื่อเห็นเทือกเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน นางก็เปลี่ยนใจ ปิดกั้นจิตสำนึกของหานเหมยไว้เท่านั้น

อย่างนี้ก็สามารถใช้หานเหมยเป็นสาวใช้ได้ มิเช่นนั้นหากพึ่งพานางคนเดียวก็มิสามารถพาหลิงอวี๋ออกจากเทือกเขาเหล่านี้ได้

หลิงอวี๋สูญเสียความทรงจำไปแล้ว จำมิได้ว่าตนเป็นใคร ลืมอดีตชาติและปัจจุบันชาติไปสิ้น