บทที่ 1716

หลิงอวี๋ยังฝันด้วยว่า ตนถูกมัดติดกับเสาและถูกเฆี่ยนตี บุรุษในชุดจักรพรรดิสีเหลืองสดใสผู้นั้นนั่งอยู่ในรถเข็นแล้วมองนางอย่างไร้ความปรานี

“เฆี่ยนตีไป หากตีจนตายแล้วก็เอาไปโยนไว้ที่สุสานไร้ระเบียบ!”

เด็กที่อ่อนแอคนหนึ่งโผเข้ามากอดนางไว้ แล้วตะโกนอย่างเศร้าสร้อย “อย่าตีท่านแม่ของข้านะ!”

ภาพแปลกประหลาดเหล่านั้นแวบขึ้นมาในหัวของหลิงอวี๋ทีละอย่าง บุรุษที่อยู่ในความฝันของนาง ประเดี๋ยวก็เป็นคนดี ประเดี๋ยวก็เป็นคนเลว!

หลิงอวี๋ขมวดคิ้วอย่างขมขื่น ถูกภาพเหล่านี้ทรมานจนปวดหัวแทบระเบิด

แล้วนางก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา

หานเหมยและจ้าวหรุ่ยหรุ่ยหลับสนิทอยู่ข้าง ๆ มิได้พบความผิดปกติของนางเลยแม้แต่น้อย

หลิงอวี๋รู้สึกเพียงราวกับว่าทั้งร่างกายถูกบดขยี้ ความฝันนี้ทำให้นางเหนื่อยกว่าการปีนภูเขาเสียอีก

นางนอนลงอย่างหมดแรง ภาพเหล่านั้นเป็นจินตนาการของตนหรือเคยเกิดขึ้นจริงกันแน่?

บุรุษในฝันคือผู้ใดกัน?

เด็กผู้นั้นคือผู้ใด?

หลิงอวี๋เอาแต่คิดถึงปัญหาเหล่านี้ทั้ง ๆ ที่ลืมตาอยู่ แต่เมื่อคิดมากเกินไปก็ปวดหัวมาก นางจึงยอมแพ้

หรือเรื่องเหล่านี้จะค่อย ๆ นึกขึ้นได้ทีหลัง

ความหวังในตอนนี้ของนางคือการขึ้นไปที่วังน้ำแข็ง แล้วขอความช่วยเหลือออกจากภูเขาหิมะ

หลังจากรอจนถึงรุ่งสางกันอย่างยากลำบาก หลิงอวี๋ก็เร่งให้จ้าวหรุ่ยหรุ่ยและหานเหมยตื่นขึ้น แล้วรีบไปที่วังน้ำแข็ง

ครานี้มีความหวัง ทุกย่างก้าวหมายถึงการเข้าใกล้วังน้ำแข็งมากขึ้นอีกหนึ่งก้าว ทั้งสามต่อต้านความรู้สึกยากลำบากของความหิวโหยและพยายามปีนขึ้นไป

กระทั่งขึ้นไปได้ครึ่งทางภูเขา ดวงอาทิตย์ก็ขึ้น ทั้งสามคนจึงเห็นโครงร่างของวังน้ำแข็ง

เมื่อเปรียบเทียบกับวังน้ำแข็งที่หลิงอวี๋เห็นบนภูเขาฝั่งตรงข้าม วังน้ำแข็งที่มองเห็นจากมุมนี้มีความสง่างามและยิ่งใหญ่กว่า ตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขา

กำแพงน้ำแข็งที่ถูกแสงอาทิตย์ส่องเป็นประกายราวกับเพชรที่แวววาว เปล่งประกายจนทำให้ผู้คนหลงใหล

สิ่งนี้ยิ่งเพิ่มพลังให้กับทั้งสามคน ทำให้ยิ่งมีแรงจูงใจในการปีนมากขึ้น

เพียงแต่สิ่งที่ทั้งสามคิดมิถึงก็คือ หลังจากที่พวกนางปีนขึ้นไปนานกว่าหนึ่งชั่วยาม ตามเหตุผลแล้วจะต้องเข้าใกล้วังน้ำแข็งมากแล้ว แต่เมื่อมองไป ก็ยังคงเป็นแบบเดียวกับที่เห็นอยู่ครึ่งภูเขา