บทที่ 1723

แต่ยามนี้หานเหมยกับจ้าวหรุ่ยหรุ่ยที่หลิงอวี๋เป็นห่วงมิได้อยู่ในค่ายกลแล้ว

ตอนหลิงอวี๋ตกลงไป หานเหมยอยากจะดึงนางไว้ แต่นางถูกจ้าวหรุ่ยหรุ่ยจับไว้ก่อน​ จึงมิสามารถหลุดพ้นไปได้

พลังนั้นโจมตีเข้ามา​ หานเหมยกับจ้าวหรุ่ยหรุ่ยก็ถูกพลังนั้นพัดพากลิ้งตกเนินเขาไป

ทั้งสองล้มลงจิตสับสนวุ่นวาย จากนั้นก็กลิ้งไปยังมิทันถึงครึ่งทางก็สลบไปแล้ว

กระทั่งหานเหมยฟื้นขึ้นมา ก็นอนอยู่ในรถม้าคันหนึ่ง นางยังมิทันลืมตาก็ได้ยินจ้าวหรุ่ยหรุ่ยคุยอยู่กับบุรุษผู้หนึ่ง

“ศิษย์พี่ พวกเราขึ้นไปวังเทพมิได้หรือ? หลิงอวี๋จะต้องถูกคนในวังเทพจับตัวไปแล้วเป็นแน่ ที่ตัวนางมีหยกหล้าสุขาวดีอยู่ เจ้ามิอยากได้มันหรือ?”

เฉียวเค่อยิ้มขมขื่นพลางเอ่ย “หรุ่ยหรุ่ย เจ้ามิรู้ว่านั่นคือวังของผู้ใด ค่ายกลนั้นเรามิอาจทำลายได้ แม้ว่าจะทำลายได้ ก็มิอาจแย่งหลิงอวี๋กลับมาจากน้ำมือของคนในวังเทพได้!”

หลิงอวี๋คือใคร?

หานเหมยรู้สึกเพียงว่าชื่อนี้คุ้นเคยมาก!

“นั่นคือวังของใคร? เหตุใดข้ามิเคยได้ยินมาก่อน!” จ้าวหรุ่ยหรุ่ยเอ่ยถามอย่างสงสัย

“นั่นคือวังเทพของตระกูลหวงฝู่!”

เฉียวเค่อเอ่ยอย่างอดทน “หวงฝู่หลินบรรพบุรุษของตระกูลหวงฝู่ หลงอี้จากตระกูลหลงและฝูไห่จากตระกูลฝูเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกันเมื่อแปดร้อยปีที่แล้ว ทั้งสามคนมีชื่อเสียงเท่าเทียมกันและความสามารถทัดเทียมกัน!”

“ตอนนั้นฝูไห่บำเพ็ญตนในทางชั่วร้ายและถูกหวงฝู่หลินกับหลงอี้ปราบปราม ต่อมาหลงอี้ปกครองแดนเทพ ส่วนหวงฝู่หลินได้ยินว่าเขาถอนตัวออกไปอยู่ที่วังเทพเพื่อสตรีผู้หนึ่งและละกิเลสไป!”

“หรุ่ยหรุ่ย ว่ากันว่าการบำเพ็ญตนของหวงฝู่หลินเจ้าวังคนปัจจุบันของตระกูลหวงฝู่นั้นแม้แต่ผู้นำตระกูลหลงคนปัจจุบันก็ยังมิอาจเทียบเท่าได้ คนที่ใกล้เคียงกับเทพเจ้าเช่นนี้จะไปยั่วยุเขาได้อย่างไร!”

“อย่าว่าแต่เจ้ากับข้าเลย แม้ว่าความสามารถของตระกูลเราก็คาดว่าจะมิสามารถทำให้หวงฝู่หลินปล่อยตัวคนมาได้!”

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยรู้สึกกลัดกลุ้ม หรือต้องปล่อยให้หลิงอวี๋รอดไปได้เช่นนี้?

“วางใจเถิด หลิงอวี๋ก็มิอาจหนีออกจากวังเทพได้หรอก หวงฝู่หลินเป็นคนโหดเหี้ยมและมีอารมณ์แปลก หากหลิงอวี๋กล้าบุกเข้าไปในวังเทพโดยมิได้รับอนุญาต เมื่อตกอยู่ในมือของเขาแล้ว เขาจะต้องทำให้หลิงอวี๋มิได้ตายดีอย่างแน่นอน!”

เฉียวเค่อยิ้มแล้วโน้มตัวไปหาจ้าวหรุ่ยหรุ่ย “หรุ่ยหรุ่ย ข้าจะช่วยเจ้า! ข้าจะคิดหาวิธีช่วยให้เจ้าฟื้นฟูการบำเพ็ญตนที่สูญเสียไปกลับมาอีกครั้ง!”