บทที่ 1729

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

เผยอวี้กับฉินซานต่างมองหน้ากัน คำพูดของเด็กถือว่าเป็นเรื่องเหลวไหลได้ แต่หลิงเฟิงเป็นคนกันเอง เขาไม่มีทางโกหก!

เซียวหลินเทียนก็รู้สึกว่าเหลือเชื่อเช่นกัน ในป่านั้นจะต้องมีอะไรแปลก ๆ เป็นแน่!

“เช่นนั้นก็อย่าไปเสี่ยงเลย อดทนรอสักสองวัน!”

เซียวหลินเทียนมิรู้ว่าในป่ามีอันตรายอะไรอยู่ จะให้แม่ทัพของตนไปเสี่ยงได้อย่างไร

หากหลิงอวี๋กับจ้าวหรุ่ยหรุ่ยต้องเข้าสู่แดนเทพ ก็จะต้องผ่านเมืองซานต้ง พวกเขาเฝ้าอยู่ที่เมืองซานต้งก็อาจจะเจอหลิงอวี๋ได้

แม้ว่าจะตัดสินใจที่จะมิเสี่ยงเข้าไปในป่าแล้ว แต่วันรุ่งขึ้นเซียวหลินเทียนก็ยังพาเผยอวี้ ฉินซานและหลิงเฟิงไปสำรวจที่ภูเขาไท่กู่

แตกต่างจากคนธรรมดาเช่นหลิงเฟิง พวกเซียวหลินเทียนต่างเป็นผู้บำเพ็ญตน ทันทีที่เข้าใกล้ป่าในภูเขาไท่กู่ ก็สัมผัสได้ถึงความรุนแรงของสนามแม่เหล็กแล้ว

หลิงอวี๋เคยบอกกับเซียวหลินเทียนเกี่ยวกับเรื่องสนามแม่เหล็กที่เจดีย์วัดไคหยวน เซียวหลินเทียนจึงรู้ทันทีว่าป่าแห่งนี้เหมาะสำหรับการบำเพ็ญตน

เขามิกลับไปที่เมืองซานต้ง ให้เผยอวี้ตั้งค่ายอยู่ใกล้ ๆ ให้ทุกคนรอขันทีโม่กับแม่นมอูที่นี่ พลางบำเพ็ญตนไปด้วย

เซียวหลินเทียนสังเกตหลิงเฟิง เห็นว่าเขาเปลี่ยนแปลงไปมาก จึงบอกวิธีบำเพ็ญตนให้กับหลิงเฟิงด้วย ให้หลิงเฟิงบำเพ็ญตนไปพร้อมกับพวกเขา

แต่หลิงอวี๋ที่เซียวหลินเทียนคิดถึง ยามนี้กลับกำลังถูกหวงฝู่หมิงจูเจ้าวังน้อยผู้ร้ายกาจทรมานอยู่ในวังเทพ

หวงฝู่หมิงจูเป็นปีศาจตัวน้อยสมชื่อจริง ๆ นางถูกหวงฝู่หลินเจ้าวังตามใจ ในหัวจึงล้วนเต็มไปด้วยวิธีการทรมานคนที่ฉลาดและแปลกประหลาด

ในฐานะของเล่นใหม่ของนาง วันรุ่งขึ้นหลิงอวี๋ตื่นมาก็ถูกเรียกไปที่ตำหนักรุ่ยจูซึ่งเป็นที่พักของหวงฝู่หมิงจู

เมื่อคืนก่อนหลิงอวี๋ได้ยินจากปี้เอ๋อร์เรื่องวิธีการของเจ้าวังน้อยปีศาจผู้นี้ และได้เตรียมใจไว้แล้ว

แต่มิว่านางจะคิดอย่างไร ก็มิเคยคาดคิดว่าปีศาจตัวน้อยจะให้ตนต่อสู้กับหมาป่าหิมะทันทีที่มาถึง!

นี่มิใช่การให้ตนไปตายจากใจจริงหรือ?

หลิงอวี๋ถูกพาไปที่สวนด้านหลัง เห็นหลุมขนาดใหญ่ที่ข้างในนั้นเลี้ยงหมาป่าหิมะสีขาวไว้สองตัว