บทที่ 1743

“ท่านน้าหลิน ข้ามิได้วางยาพิษเจ้าวังน้อยนะเจ้าคะ!”

หลิงอวี๋รีบเอ่ย “ท่านให้ข้าไปดูเจ้าวังน้อยหน่อยเถิด บางทีข้าอาจคิดหาวิธีช่วยเจ้าวังน้อยได้!”

เมื่อเสวี่ยหลานได้ยินดังนั้นมีหรือจะให้หลิงอวี๋ทำตามปรารถนา จึงตะโกนขึ้นมาทันที “ท่านน้าหลิน อย่าไปฟังคำแก้ตัวของนางเจ้าค่ะ แทงตาของนางให้บอดไปเลย นางจะได้พูดความจริง!”

ขณะที่ท่านน้าหลินกำลังจะแทงปิ่นปักผมไปในตาของหลิงอวี๋ หลิงอวี๋ก็หลบพลางตะโกน “ท่านน้าหลิน แม้ว่าท่านจะสังหารข้า ข้าก็ไม่มียาแก้พิษ!”

“ท่านให้ข้าไปดูเจ้าวังน้อยเถิด มิว่าอย่างไรข้าก็หนีมิพ้นน้ำมือของพวกท่าน เจ้าวังน้อยตกอยู่ในสถาณการณ์วิกฤติ ไม่มีผู้ใดสามารถช่วยได้ ให้ข้าลองดูก็ยังมีความหวังอยู่บ้างนะเจ้าคะ!”

“ท่านน้าหลิน เจ้าวังมิอยู่ที่วังเทพ หากเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าวังน้อย ท่านเองก็มิสามารถอธิบายให้เจ้าวังฟังได้!”

คำพูดเหล่านี้จี้ใจท่านน้าหลิน นางมองหลิงอวี๋และคิดว่าหลิงอวี๋ก็หนีมิพ้นเช่นกัน ให้นางดูก็มิเสียหาย

“พานางไป!”

“ทาสสารเลว หากเจ้ามิสามารถช่วยเจ้าวังน้อยได้ เจ้าก็รอถูกสับเป็นชิ้น ๆ เสีย!”

ท่านน้าหลินให้อี้เหวินลากหลิงอวี๋ไป

หลิงอวี๋ถูกพาไปคุกเข่าอยู่ตรงหน้าหวงฝู่หมิงจู นางมิสนใจทัศนคติของอี้เหวินที่มีต่อตนแล้วรีบตรวจหวงฝู่หมิงจู

มิรู้เพราะเหตุใด เมื่อนางเปิดเสื้อของหวงฝู่หมิงจูขึ้นแล้วเห็นผื่นขนาดใหญ่บนคอและใบหน้าของนาง ความคิดหนึ่งก็แวบขึ้นมาในหัวของหลิงอวี๋

นี่มิใช่การถูกวางยาพิษ นี่คือการแพ้อาหาร!

หลิงอวี๋นึกในหัวอย่างรวดเร็วว่าในอาหารที่ตนปรุงให้หวงฝู่หมิงจูมีอะไรบ้างที่ที่อาจเป็นสาเหตุให้เกิดอาการแพ้!

ก่อนหน้านี้หวงฝู่หมิงจูเคยกินนมกับกุ้งมาก่อน ไม่มีอาการมิพึงประสงค์ใด ๆ

ส่วนผักก็ไม่มีอะไรพิเศษที่สามารถทำให้เกิดอาการแพ้ได้!

“นางสารเลว หมิงจูถูกยาพิษชนิดใดกันแน่?”

ท่านน้าหลินเห็นหลิงอวี๋จ้องมองที่คอของหวงฝู่หมิงจูนิ่ง ก็ตะคอกออกมาอย่างรอมิไหว

หลิงอวี๋ตะโกน “วางใจเถิดเจ้าค่ะ นางมิได้ถูกวางยาพิษ นางแพ้อาหารเจ้าค่ะ! ท่านน้าหลิน อาหารที่พวกท่านกินเหลือข้าขอตรวจสอบได้หรือไม่?”

ยังมิทันที่ท่านน้าหลินจะตกลง หลิงอวี๋เห็นจานยังคงอยู่บนโต๊ะทานอาหาร จึงลุกแล้วพุ่งเข้าไป

ขณะที่อี้เหวินกำลังจะพุ่งเข้าไปจับนางไว้ หลิงอวี๋ก็ไปที่ข้างโต๊ะแล้ว นางรีบตรวจสอบดูว่ามีอาหารชนิดใดบ้างที่เพิ่มเข้ามา แต่หลังจากสำรวจไป อาหารเหล่านี้ทั้งหมดล้วนเป็นฝีมือที่นางทำเอง!

ไม่มีอะไรเพิ่มขึ้นมา!