บทที่ 1751

หลิงอวี๋มองปู้ติงอย่างกังวล แต่ปู้ติงก็มิได้เป็นอะไร

ดูเหมือนมันจะมิพอใจที่หลิงอวี๋ง้างปาก ทำให้มันมิสบายตัว มันจึงพยายามดิ้นให้หลุดออกจากมือของหลิงอวี๋แล้วกลิ้งไปบนพื้นอยู่หลายครั้ง

ปู้ติงร้องออกมาแล้ววิ่งออกไปไกล จากนั้นก็หายตัวไปในทันที

หลิงอวี๋รีบจับคาเฟยใส่ในกรงแล้วไล่ตามไปในทิศทางที่ปู้ติงหายไป

แต่หลังจากไล่ตามรอบแล้วก็ไม่มีวี่แววของปู้ติงเลย

หลิงอวี๋วนดูอีกรอบ แต่ก็ยังมิเจอปู้ติง

หลิงอวี๋หาจนเหนื่อยแล้วจึงคิดว่าปู้ติงกังวลว่าจะถูกตนดุก็เลยไปซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่ง รอตอนรุ่งสางแล้วค่อยหาอีกทีแล้วกัน

นางจึงเดินกลับไปที่โถงใหญ่

หวงฝู่หมิงจูยังคงนอนมิได้สติ เสวี่ยอวิ๋นก็ทนมิไหวหลับไปแล้วเช่นกัน

หลิงอวี๋นั่งอยู่หน้าเตียงของหวงฝู่หมิงจูพลางกังวลใจ หากมิสามารถห้ามเลือดได้ หวงฝู่หมิงจูจะตกอยู่ในอันตราย เช่นนั้นควรทำอย่างไรดี!

นางคิดแล้วก็รู้สึกง่วงเล็กน้อย จึงหลับไปอย่างงุนงง มิรู้ว่าหลับไปนานเท่าใด ทันใดนั้นก็ดูเหมือนจะได้ยินเสียงหมาป่าหอน

ปู้ติงหรือ?

หลิงอวี๋ลืมตาขึ้นทันทีแล้วก็เห็นปู้ติงถูไปมาที่ข้างเท้าของตน

มิเจอแค่ประเดี๋ยวเดียว ดูเหมือนว่ามันจะโตขึ้นเป็นเท่าตัวแล้ว

ตำหนักรุ่ยจูจุดเพียงตะเกียงมิกี่อัน แสงจึงค่อนข้างสลัว หลิงอวี๋ก็ยังคิดว่าตนตาฝาดอยู่

“บรู้ว!”

ปู้ติงใช้ฟันกัดชายกระโปรงของหลิงอวี๋อย่างตื่นเต้น หลิงอวี๋มองลงไปก็เห็นเห็ดหลินจือหิมะหลายกลุ่มและเครื่องยาสมุนไพรที่มิรู้จักอยู่ที่เท้าของตน

นี่ปู้ติงหามาหรือ?

หลิงอวี๋ทั้งประหลาดใจและมีความสุข แล้วความคิดเหลือเชื่อก็เข้ามาในหัวของนาง

หรือว่าปู้ติงรู้ว่าตนกังวลเรื่องการช่วยชีวิตหวงฝู่หมิงจู ดังนั้นจึงตั้งใจหาเครื่องยาสมุนไพรรักษาโรคมาให้ตน?

เพื่อพิสูจน์การคาดเดาของตน หลิงอวี๋จึงอุ้มปู้ติงขึ้นมา

“ปู้ติง เครื่องยาสมุนไพรทั้งสองชนิดนี้สามารถช่วยเจ้าวังน้อยได้หรือ?”

“บรู้ว!”

ปู้ติงพยักหน้าแล้วร้องออกมา