บทที่ 1753

ในตอนแรกเริ่มของคนเรา มีนิสัยเนื้อแท้ที่ดี!

หลิงอวี๋คิดว่าหวงฝู่หมิงจูยังเด็ก ยังสามารถปรับตัวได้อยู่ จึงพูดเหตุผลกับนางอย่างอดทน

หวงฝู่หมิงจูถูกเจ้าวังกับนางกำนัลเอ็นดูมาโดยตลอด เพราะเกิดมาแล้วมีโรคประหลาดเช่นนี้ จึงแทบไม่มีใครมิเชื่อฟังนาง

สิ่งเหล่านี้ที่หลิงอวี๋พูดทำให้นางรู้สึกแปลกใหม่ เป็นครั้งแรกที่นางตั้งใจฟัง

หลังจากที่หลิงอวี๋ป้อนโจ๊กเสร็จ ก็เห็นว่าเจ้าวังน้อยยังคงมองนางอย่างคาดหวังราวกับว่ายังมิอิ่ม

“ท่านกำลังป่วยอยู่ กระเพาะและลำไส้อ่อนแอ กินน้อยลงหน่อย รอท่านหายดี แล้วบ่าวจะทำอาหารอร่อย ๆ ให้ท่านกินหลาย ๆ อย่างเลยเพคะ!”

หลิงอวี๋เก็บชามกำลังจะจากไป หวงฝู่หมิงจูก็ดึงนางไว้แล้วเอ่ยอย่างอ่อนแอ “พี่อาอวี๋ ข้านอนมิหลับ เจ้าคุยกับข้าหน่อย!"

หลิงอวี๋คิดแล้ววางชามลง จากนั้นก็นอนลงข้างเตียงของนาง “หากนอนมิหลับพี่สาวจะเล่านิทานให้ท่านฟัง!”

“กาลครั้งหนึ่ง มีลิงตัวน้อยตัวหนึ่งกำเนิดขึ้นจากธรรมชาติ อยู่มาวันหนึ่งภูเขาถล่มแผ่นดินทลาย และแล้วลิงน้อยจึงถือกำเนิดขึ้น...”

เรื่องนี้เข้ามาในหัวของหลิงอวี๋ นางจึงเล่าให้หวงฝู่หมิงจูฟัง

หวงฝู่หมิงจูมิเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน จึงฟังอย่างเงียบ ๆ แล้วก็ผล็อยหลับไปโดยมิรู้ตัว และซุกตัวเข้าไปในอ้อมแขนของหลิงอวี๋

บางครั้งนางก็เงยหน้าขึ้นมองหลิงอวี๋ ใบหน้าของหลิงอวี๋เต็มไปด้วยบาดแผล แม้ว่ารอยแผลจะแห้งเป็นแผลเป็นแล้ว แต่ก็ยังดูน่าเกลียดมากอยู่!

หวงฝู่หมิงจูกลับมิคิดว่าหลิงอวี๋น่าเกลียด นางแค่รู้สึกว่าพี่อาอวี๋มีเสียงเพราะมากเช่นนี้ เล่านิทานก็น่าฟัง...

นางรู้ว่าตนเป็นโรคติดต่อก็มิได้รังเกียจตน ยังคงนอนอยู่เป็นเพื่อนตน ดีกว่านางกำนัลที่ใช้คำพูดหวาน ๆ เอาใจตนเป็นร้อยเท่า

หากพี่อาอวี๋อยู่กับตนไปได้ตลอดชีวิตก็จะดีมากเลย!

กระทั่งหวงฝู่หมิงจูทนร่างกายที่อ่อนแอมิไหวและผล็อยหลับไป หลิงอวี๋ก็มิได้ลุกไปไหน นางดึงผ้าห่มมาห่มให้หวงฝู่หมิงจูแล้วนอนกับหวงฝู่หมิงจูไป