บทที่ 1755

ท่านอาเฉียวมองเฉียวไป๋น้องชายของเฉียวเค่อที่อยู่ตรงข้ามแล้วเอ่ยเสียงทุ้ม “ท่านอาเฉียวทำนายแล้ว นั่นเป็นลางมิดี สถานที่ที่เฉียวเค่อปรากฏตัวครั้งสุดท้ายอยู่แถวนี้ วันพรุ่งเราค่อยมาตามหาบริเวณใกล้เคียงกันเถิด!”

“เฉียวไป๋พูดถูก เฉียวเค่อไม่มีทางที่จะหายตัวไปเช่นนี้ ต่อให้รอดชีวิตแล้วมิพบใคร ตายก็ต้องพบศพ แต่ที่ท่านอาเฉียวทำนายครั้งสุดท้ายนั้นมิชัดเจน ท่านอาเฉียวก็มิรู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”

เซียวหลินเทียนได้ยินก็ใจเต้น ที่แท้คนที่หายไปคือเฉียวเค่อนี่เอง เช่นนั้นคนตระกูลเฉียวปรากฏตัวที่นี่ก็เพื่อตามหาเฉียวเค่อ

หากพวกเขาตามคนตระกูลเฉียวไป ก็อาจจะได้ข่าวหลิงอวี๋บ้าง

“ท่านอาเฉียว ความสามารถในการทำนายของท่านไร้ผู้ใดเทียบ แม้แต่ท่านยังมิรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วใต้หล้านี้จะมีผู้ใดรู้กัน!”

เฉียวไป๋ทั้งโกรธและกังวล “ท่านอาเฉียว หรือว่า… หรือว่าพี่ชายของข้าไม่มีชีวิตอยู่แล้ว?”

ใต้คิ้วบางของท่านอาเฉียวตระกูลเฉียวนั้นดวงตาของเขาประกายวับแวมขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า “เฉียวไป๋ พี่ชายของเจ้าอาจตกอยู่ในอันตราย… แต่หาอย่าได้ผิดหวังเกินไปนัก ท่านอาเฉียวก็อาจผิดพลาด หรือทำนายผิดไปได้เหมือนกัน!”

ทว่าในแดนเทพแห่งนี้ ท่านอาเฉียวคือผู้มีความสามารถเป็นเลิศด้านการทำนาย แม้มิอาจพูดได้ว่าแม่นยำเต็มร้อย แต่โอกาสที่จะพลาดนั้นน้อยนัก

เฉียวไป๋รู้อยู่แก่ใจว่าท่านอาเฉียวกำลังปลอบใจตน!

เฉียวไป๋บีบแก้วจนแตก เขาเผยยิ้มเย็นชา “แม้ว่าการบำเพ็ญตนของพี่ชายข้าจะมิได้อยู่ในระดับต้น ๆ ของตระกูลเฉียว แต่คนที่กล้าลงมือเขาที่มีคำว่าตระกูลเฉียวอยู่นั้นมีน้อยนัก ผู้ใดกันที่กล้าแตะต้องเขาเช่นนี้!”

“หากรู้ว่าเป็นผู้ใด ข้าเฉียวไป๋จะตัดเส้นเอ็นและถลกหนังมันผู้นั้นเพื่อล้างแค้นให้พี่ชายข้า!”

“กินข้าวเสร็จแล้วหรือไม่ กลับไปพักผ่อนก่อนเถิด!”

ท่านอาเฉียวบังเอิญเหลือบมองไปก็เห็นว่า ผู้คนในภัตตาคารเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาจึงลุกขึ้นแล้วพาพวกเฉียวไป๋ออกไป

ขณะที่เซียวหลินเทียนกำลังคิดจะลุกขึ้นไปตรวจสอบว่า ตระกูลเฉียวพักอยู่ที่ใดก็ถูกขันทีโม่กดขาเอาไว้

เซียวหลินเทียนมองไปทางขันทีโม่ ขันทีโม่ส่ายหัวอย่างยากที่จะสังเกตเห็น

เซียวหลินเทียนรู้ว่าขันทีโม่จะมิห้ามตนโดยไร้เหตุผลดังนั้นเขาจึงนั่งต่อ

“หึ ตระกูลเฉียวนับเป็นอะไรกัน กล้าอาละวาดเช่นนี้!”

เสียงของสตรีผู้หนึ่งแทรกเข้ามาในหูของเซียวหลินเทียน เซียวหลินเทียนมองตามเสียงไปก็เห็นคนหลายคนนั่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่างอีกด้านหนึ่งไกล ๆ เสียงนั้นดังมาจากสตรีที่หันหลังให้ตน