บทที่ 1762

เซียวหลินเทียนกับฉินซานแทบจะหันไปมองพร้อมกันทันทีที่ได้ยินชื่อหานเหมย

แล้วก็เห็นว่าบนเกวียนคันนั้นก็มีทาสหญิงอยู่จำนวนมิน้อย

สตรีคนที่ขันทีโม่พูดถึงยืนนิ่งอยู่ในมุมหนึ่งด้วยท่าทีเฉยเมย บนตัวและใบหน้าของนางเต็มไปด้วยบาดแผล ชุดก็ขาดรุ่งริ่งจนเผยผิวหนังส่วนใหญ่ออกมา

“หานเหมย!”

ฉินซานตะโกนขึ้นมาอย่างตื่นเต้น

ที่เขาเป็นฝ่ายอาสาออกมาตามหาหลิงอวี๋ครั้งนี้ เหตุผลอีกครึ่งหนึ่งก็เพื่อหานเหมย

นับตั้งแต่ที่ฉินซานมีความคิดที่จะแต่งงานกับหานเหมย เขาก็ให้ความสนใจหานเหมยอย่างมาก

หานเหมยทำงานอย่างจริงจัง ทั้งยังขยันเรียนรู้และปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างอ่อนน้อมอย่างยิ่ง

ไป ๆ มา ๆ ฉินซานก็ตกหลุมรักหานเหมยที่ขยันและจิตใจดีผู้นี้ไปเสียแล้ว

เดิมทีเขาอยากหาโอกาสหยั่งเชิงหานเหมยว่าจะยินดีแต่งงานกับตนหรือไม่ ไหนเลยจะคิดว่ายังมิทันได้โอกาส หานเหมยก็หายตัวไปพร้อมกับหลิงอวี๋เสียก่อนแล้ว

ฉินซานกังวลมาตลอดว่า หานเหมยจะถูกจ้าวหรุ่ยหรุ่ยสังหารไปแล้วเพราะไม่มีประโยชน์และมูลค่า คาดมิถึงว่าจะได้เห็นหานเหมยยังมีชีวิตอยู่

ฉินซานตื่นเต้นจนอยากจะพุ่งเข้าไปช่วยหานเหมยออกมา

ขันทีโม่คว้าตัวเขาไว้แล้วกระซิบ “อย่าหุนหันพลันแล่น!”

“เจ้ามิรู้กฎเกณฑ์ แม้ว่าจะเป็นคนที่เจ้ารู้จัก หากต้องการจะช่วยเหลือนาง ก็ทำได้เพียงซื้อนางตามขั้นตอนปกติเท่านั้น!”

“มิเช่นนั้นเจ้าจะมิสามารถพานางออกจากตลาดซื้อขายทาสไปได้!”

สายตาของเซียวหลินเทียนมองหาหลิงอวี๋ในเกวียนเหล่านั้นอย่างร้อนใจ

หานเหมยอยู่ที่นี่ หรือหลิงอวี๋เองก็ถูกนำตัวมาประมูลด้วย?

แต่หลังจากมองหาจนทั่วก็ไม่มีวี่แววของหลิงอวี๋

เมื่อได้ยินที่ขันทีโม่บอก เซียวหลินเทียนก็เอ่ยออกไปอย่างเย็นชา “ประเดี๋ยวซื้อตัวหานเหมย ผู้ค้ามนุษย์ผู้นั้นก็ด้วย บางทีอาจจะรู้ที่อยู่ของอาอวี๋ผ่านทางเขาก็ได้!”

ฉินซานได้ยินดังนั้นก็ระงับความตื่นเต้นไว้