บทที่ 1785

หวงฝู่หลินพูดถึงตรงนี้แล้วก็เปลี่ยนน้ำเสียง “ปี้ซง เสวี่ยเหมยที่อยู่ข้างกายหมิงจูผู้นั้นมิอาจใช้งานได้แล้ว!”

“ที่หลิงอวี๋หายตัวไปครานี้ จะต้องมีนางสมรู้ร่วมคิดอยู่ด้วยเป็นแน่! เจ้าให้คนของเจ้าจับตาดูนางไว้แล้วให้คนคุ้มกันหมิงจูไว้ให้ดี ๆ อย่าได้เกิดเรื่องอะไรกับนางเป็นอันขาด!”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

ปี้ซงพยักหน้าพร้อมกับแววตาที่ล้ำลึก

หวงฝู่หลินมิได้อยู่ที่วังเทพเป็นเวลานาน เดิมทียังคิดว่าลิ่งหูหลินสามารถดูแลหมิงจูเป็นอย่างดีได้ แต่ในเมื่อลิ่งหูหลินคิดมิซื่อ เช่นนั้นทาสในวังเทพเหล่านี้ก็ต้องถูกนางซื้อตัวไว้แล้วเป็นแน่!

คราวนี้จะต้องเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่แล้ว

เซียวหลินเทียนคาดมิถึงเลยว่าเขามาถึงที่ภูเขาหิมะ แต่หลิงอวี๋กลับมิอยู่ที่วังเทพแล้ว

จะว่าไปแล้ว เซียวหลินเทียนก็เกือบจะเฉียดกับหลิงอวี๋อยู่เหมือนกัน

ที่ด้านนอกภูเขาหิมะ กลุ่มของเซียวหลินเทียนได้พบกับกลุ่มส่งเสบียงของวังเทพ

หลิงอวี๋ถูกป้อนยาสลบและทำให้กระดูกอ่อนแรงไปจึงนอนหมดสติอยู่บนรถม้า

กลุ่มของเซียวหลินเทียนเห็นรถม้าที่ขนของสารพัดมาก็หาได้ใส่ใจไม่ ทั้งสองคนจึงคลาดกันไปเช่นนั้น

กลุ่มของเซียวหลินเทียนเข้าไปในอาณาเขตของภูเขาหิมะแล้วก็พบกับคุณหนูใหญ่ตระกูลเก๋อ

คุณหนูใหญ่เก๋อรู้ถึงตัวตนของเซียวหลินเทียนดีอยู่แล้วแต่กลับแสร้งทำเป็นเข้ามาต้อนรับเหมือนมิรู้

“คุณชาย เรื่องที่ลานประมูลวันนั้น เฟิ่งฉิงยังคงติดหนี้คำขอโทษและขอบคุณกับท่านไว้!”

เก๋อเฟิ่งฉิงแสดงท่าทางรู้สึกผิด “นางรับใช้มิรู้ความ เห็นว่าท่านอยากจะได้ทาสหญิงเหล่านั้นจึงไปเสนอราคากับท่าน เรื่องนี้พวกเราทำมิถูกเอง!”

ซูจู๋ก็รีบเข้ามาโค้งคำนับขอโทษเซียวหลินเทียนอย่างรวดเร็ว

เซียวหลินเทียนยิ้มตอบรับการโค้งคำนับของซูจู๋ นางรับใช้มิรู้ความอะไรกัน? หากมิได้รับอนุญาตจากเก๋อเฟิ่งฉิง นางรับใช้ผู้หนึ่งจะมีความกล้ามาเสนอราคาสู้กับตนถึงเพียงนั้นหรือ?

“สุดท้ายแล้วก็ยังต้องขอบคุณที่ท่านแก้ปัญหาให้ข้า! นี่คือของกำนัลแทนคำขอบคุณที่ข้าขอมอบให้ท่าน!”