บทที่ 1815

กระทั่งพวกนางมาถึงเรือนเล็กที่หลิงอวี๋ถูกคุมขังอยู่ จ้าวหรุ่ยหรุ่ยก็มองเห็นแต่ไกลแล้วว่าที่หน้าประตูมีคนรับใช้อยู่กันหลายคน พวกนางกำลังต่อแถวรอให้หมอชั้นเซียนตรวจรักษาให้อยู่

“ซวนซวน พวกเราอย่าเพิ่งเข้าไปเลย รอดูอยู่ข้างนอกก่อนดีกว่าว่านางเป็นหมอชั้นเซียนจริงหรือไม่!”

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยดึงป้าวซวนเอาไว้ แล้วเสนอออกไปเช่นนั้น

ป้าวซวนคิดว่าสมเหตุสมผลดี ดังนั้นนางจึงยืนดูอยู่ที่หน้าประตูกับจ้าวหรุ่ยหรุ่ย

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยมองข้ามหัวของฝูงชนเข้าไปแล้วก็เห็นว่าข้างในนั้นมีโต๊ะอยู่ตัวหนึ่ง และสตรีคนหนึ่งก็กำลังนั่งตรวจชีพจรของผู้ป่วยอยู่ที่โต๊ะตัวนั้น

รอยแผลเป็นที่แน่นขนัดอยู่บนใบหน้าด้านข้างนั้นทำให้จ้าวหรุ่ยหรุ่ยมีความสุขขึ้นมาทันที

หลิงอวี๋!

ฮ่า ๆ ตระกูลเฉียว ตระกูลเก๋อและเซียวหลินเทียนต่างก็วิ่งวุ่นไปจนถึงที่วังเทพเพื่อตามหาหลิงอวี๋ แต่ไหนเลยจะคิดว่าหลิงอวี๋กลับมาอยู่ที่นี่

นี่คือของกำนัลที่ดีที่สุดที่สวรรค์ประทานให้ตนเลยทีเดียว!

หากไม่มีตระกูลเฉียวและตระกูลเก๋อมาแย่งชิงหลิงอวี๋กับนาง นางก็จะสามารถนำหยกหล้าสุขาวดีออกจากตัวหลิงอวี๋ได้อย่างราบรื่น

ในหัวของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยกำลังครุ่นคิดอย่างรวดเร็วว่าจะพาตัวหลิงอวี๋ออกจากคฤหาสน์ตระกูลป้าว และกลับไปยังแดนเทพได้อย่างไร

แต่จะพาตัวหลิงอวี๋ออกไปจากคฤหาสน์ตระกูลป้าวได้อย่างไรเล่า?

ตระกูลป้าวมีหน้าที่ช่วยทำงานให้กับวังเทพ และหลิงอวี๋ก็คือคนที่พวกเขาต้องการ ป้าวเฉิงไม่มีทางยอมให้ตนพาตัวหลิงอวี๋ไปเป็นอันขาด

อีกทั้งยังมีเผยอวี้ที่ประจำการอยู่ในเมืองแห่งนี้อีก เขาน่าจะยังมิรู้เรื่องที่หลิงอวี๋ถูกขังอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลป้าว

และหากว่าเขารู้ เขาก็จะไม่มีทางยอมให้ตนพาตัวหลิงอวี๋ไปเช่นกัน

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยจับลูกแก้ววิญญาณในอ้อมแขน นี่คือสิ่งที่นางค้นเจอในตัวเฉียวเค่อหลังจากที่เขาตายไปแล้ว

สิ่งของชิ้นนี้สามารถพาตนกับหลิงอวี๋ออกไปจากเมืองนี้โดยที่ไม่มีใครมาขวางได้

เพียงแต่จ้าวหรุ่ยหรุ่ยรู้สึกกังวลอยู่เล็กน้อย ลูกแก้ววิญญาณนี้จะพาตนกับหลิงอวี๋ไปยังสถานที่ห่างไกลเช่นภูเขาหิมะเหมือนครั้งที่แล้วหรือไม่?

มิสนใจแล้ว หากตระกูลเฉียวกับตระกูลเก๋อมิพบตัวหลิงอวี๋ที่วังเทพ ในมิช้าพวกเขาก็จะต้องหันกลับมาแน่

เมื่อถึงเวลานั้น ตนก็มิใช่คู่ต่อสู้ของตระกูลเฉียวและตระกูลเก๋อ และหากอยากได้หยกหล้าสุขาวดี นางก็คงทำได้แค่มองตาปริบ ๆ เท่านั้น