บทที่ 1820

แต่เพราะลิ่งหูหลินดูแลวังเทพมาหลายปี ภายใต้วิธีการข่มขู่และล่อใจของนาง จึงสามารถดึงข้อมูลเกี่ยวกับเสวี่ยเหมยออกมาจากปากนางกำนัลหลายคนได้

ได้ข้อมูลจากทางนั้นนิดทางนี้หน่อย จากนั้นก็นำมารวมกันจนได้ประวัติของเสวี่ยเหมยออกมา

เสวี่ยเหมยถูกพวกค้ามนุษย์ลักพาตัวมาขายตั้งแต่นางยังเด็ก ลักพาตัวไปลักพาตัวมาจนมิอาจหาที่มาเริ่มแรกสุดของนางได้แล้ว

กระทั่งถูกตระกูลลิ่งหูซื้อเสวี่ยเหมยให้มาติดตามภรรยาของหวงฝู่หลินไปที่วังเทพ ตอนนั้นเสวี่ยเหมยอายุสิบห้าปี แล้วก็ยังมีบ่าวชายอีกหลายคนที่มาวังเทพพร้อมกับพวกนาง

หนึ่งในบ่าวชายเหล่านั้นมีเฝิงเจี๋ยที่ได้ใช้เวลาร่วมกันกับเสวี่ยเหมยในระหว่างนั้น และได้เกิดความรู้สึกดี ๆ ต่อกัน แต่เนื่องจากกฎของวังเทพ ทั้งสองคนจึงมิกล้าที่จะเปิดเผย และทำได้เพียงนัดพบกันลับหลังคนอื่น ๆ เท่านั้น

ไป ๆ มา ๆ ความสัมพันธ์ส่วนตัวของทั้งสองคนก็ถูกเสวี่ยหลานพบเข้า

ในวังเทพนั้นมีสตรีมากมีบุรุษน้อย อีกทั้งเฝิงเจี๋ยก็รูปงาม ดังนั้นเสวี่ยหลานจึงตกหลุมรักเขาเช่นกัน

เสวี่ยหลานแอบยั่วยวนเฝิงเจี๋ยลับหลังเสวี่ยเหมย แต่เฝิงเจี๋ยมิได้ชอบนางจึงปฏิเสธไป

เมื่อเป็นเช่นนั้นหลายครั้งเข้า เสวี่ยหลานก็แปรเปลี่ยนจากความรักไปเป็นความเกลียดชัง นางจึงอาศัยว่านางได้รับความโปรดปรานจากเจ้าวังน้อย แล้วให้เฝิงเจี๋ยไปเลี้ยงหมาป่า

ผลก็คือวันหนึ่งหมาป่าพวกนั้นมิรู้ว่าเกิดคลั่งอะไร สุดท้ายก็กัดเฝิงเจี๋ยจนตาย

เรื่องนี้ทำให้เสวี่ยเหมยมิคุยกับเสวี่ยหลานอยู่นาน ทว่าต่อมาอาจเป็นเพราะว่าเวลาผ่านไปนานแล้วจึงทำให้ปล่อยวางความมิพอใจลงได้ นางจึงได้กลับมาพูดคุยกับเสวี่ยหลานดังเดิม

ก่อนหน้านี้เสวี่ยเหมยก็ได้พูดคุยกับคนที่มาส่งเสบียงเช่นกัน แต่ก็มิสามารถควบคุมคนรับใช้ที่ดูแลเครื่องยกของได้ คราวนี้เป็นเพราะเสวี่ยหลานตาย นางจึงกลายเป็นหัวหน้าของตำหนักรุ่ยจู ดังนั้นจึงสามารถติดต่อกับคนดูแลเครื่องยกของได้

“ท่านพี่หลิน เรื่องราวโดยรวมก็เป็นเช่นนี้เพคะ! ใช่แล้ว มีนางกำนัลคนหนึ่งบอกว่า เคยเห็นเสวี่ยเหมยมีเครื่องประดับล้ำค่าอยู่หลายชิ้น แต่ก็มิเคยเห็นนางใส่เลย!”

“ก่อนหน้านี้พวกนางคิดว่าเป็นของกำนัลที่พี่หญิงของหม่อมฉันมอบให้นางจึงมิได้คิดอะไรมาก! แต่หม่อมฉันได้ตรวจสอบทรัพย์สินของพี่หญิงแล้ว ไม่มีสิ่งของดังที่พวกนางพูดเลยเพคะ!”

ลิ่งหูหลินจึงเอ่ยขึ้นมาด้วยความสงสัย “นางเป็นเพียงนางรับใช้ แล้วไปนำของมีค่าเหล่านี้มาจากที่ใดกัน? หรือว่าขโมยมาจากในคลัง?”

“แต่เมื่อก่อนพี่หญิงของหม่อมฉันเก็บกุญแจคลังไว้ด้วยตนเอง แล้วหลังจากที่หม่อมฉันมา ท่านก็มอบให้หม่อมฉันเก็บไว้ หม่อมฉันกล้ารับรองได้เลยว่า ไม่มีใครสามารถขโมยไปได้โดยที่หม่อมฉันมิรู้!”