บทที่ 1846

หลิงอวี๋มิรู้ว่าฮูหยินผู้เฒ่าเก๋อเคยถามคำถามเดียวกันนี้กับหมอคนอื่นมาก่อนแล้ว และทุกคนก็เห็นพ้องต้องกันว่าฮูหยินผู้เฒ่ามิเหมาะที่จะเดินทางไกลไปรับการรักษาที่เมืองหลวงแดนเทพ

หมอเถาถึงกับเคยบอกอ้อม ๆ ว่าฮูหยินผู้เฒ่านั้นอาจจะตายระหว่างทางก็เป็นได้

ส่วนข้าหลวงเก๋อแม้ว่าจะมีอำนาจและอิทธิพล แต่ก็มิสามารถเชิญหมอที่มีชื่อเสียงจากเมืองหลวงแดนเทพมาได้

เนื่องจากหมอที่มีชื่อเสียงเหล่านั้นก็เป็นดังที่เก๋อฮุ่ยหนิงบอก พวกเขาล้วนสูงส่ง จำเป็นต้องไปขอร้องถึงหน้าประตูและจ่ายเงินก้อนโตก่อนจึงจะยอมรักษา

หากมิให้หลิงอวี๋รักษานาง ในเมืองจงกวนจะไม่มีใครที่สามารถรักษาโรคประหลาดของฮูหยินผู้เฒ่านี้ได้ และหากเป็นเช่นนั้นก็ทำได้เพียงรอความตายเท่านั้น

ฮูหยินผู้เฒ่ายังใช้ชีวิตอยู่มิเพียงพอ แล้วจะทำใจจากไปเช่นนี้ได้อย่างไร

แต่จะให้หลิงอวี๋ผ่าท้องของตน ฮูหยินผู้เฒ่าก็กลัวอีก

หลิงอวี๋มองออกถึงความขัดแย้งในใจของฮูหยินผู้เฒ่า นางจึงเอ่ยออกไป “ฮูหยินผู้เฒ่า ยังมีวิธีที่ประนีประนอมกันได้เจ้าค่ะ…”

เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าได้ยินดังนั้น นางก็รีบเอ่ยขึ้นมาทันที “หมอเจียง วิธีประนีประนอมอย่างไร เจ้าบอกมาเร็วเข้า!”

หลิงอวี๋เอ่ยปลอบใจ “ฮูหยินผู้เฒ่าอย่าได้กังวลเจ้าค่ะ ปัญหาที่ท่านกังวลอยู่ในตอนนี้คือ หากว่าข้าผ่าท้องของท่าน แล้วท่านจะยังมีชีวิตรอดได้อยู่หรือไม่! เพื่อให้ท่านสบายใจ ข้าสามารถหากระต่ายมาทำการทดลองได้ หากกระต่ายผ่าตัดแล้วยังมีชีวิตรอดดี ท่านก็มิต้องกังวลเช่นนี้แล้ว!”

เก๋อฮุ่ยซินก็เอ่ยแขวะออกมาอีก “เจ้าพูดง่ายนี่ กระต่ายเป็นสัตว์ ส่วนท่านย่าของข้าเป็นคน คนกับสัตว์จะเทียบกันได้หรือ?”

หลิงอวี๋มิอาจทนกับเก๋อฮุ่ยซินได้อีกต่อไปแล้ว ดังนั้นนางจึงยืนขึ้นแล้วเอ่ย “ฮูหยินผู้เฒ่า ดูท่าทางคุณหนูรองจะมีความเป็นศัตรูกับข้ามาก คอยใส่ร้ายข้าอยู่ตลอดเช่นนี้!”

“พูดตามตรง หากมิใช่เพราะหมอเถามีบุญคุณกับข้า ข้าจึงมิอาจนิ่งดูดายเมื่อเขาลำบากได้ มิเช่นนั้นข้าคงไม่มีทางเป็นฝ่ายมารักษาฮูหยินผู้เฒ่าถึงที่บ้านเป็นอันขาด!”

“ในเมื่อคุณหนูรองมิเชื่อในทักษะการแพทย์ของข้า เช่นนั้นพวกท่านก็ไปหาคนที่มีความสามารถมากกว่านี้เถิด!”

หลังจากพูดจบแล้ว หลิงอวี๋ก็หันหลังเดินไป