บทที่ 1866

“ท่านเจ้าวัง!”

ปี้ซงเห็นว่าหวงฝู่หลินไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะสู้กลับแล้ว เขาจึงร้องเรียกออกมาอย่างเจ็บปวด

จากนั้นเขาก็เหาะเข้าไปหาโดยมิสนใจภัยคุกคามของมือสังหาร แต่เซียวหลินเทียนที่อยู่ข้างกายเขาเร็วกว่า เหาะพุ่งเข้าไปแล้ว

ในช่วงเวลานี้ เซียวหลินเทียนก็มิกลัวที่จะเปิดเผยสมบัติของตนอีกต่อไปแล้ว เขานำกระบี่คุนอู๋ออกมาจากแหวนพระสุเมรุแล้วฟาดไปในอากาศเป็นวงโค้ง...

แสงสีขาวลงมาจากท้องฟ้า มหาปราชญ์หันหลังให้เซียวหลินเทียนอยู่จึงมิเห็นแสงนั้น ทว่าหวงฝู่หลินกลับมองเห็น

เห็นแสงสีขาวนั้นพุ่งลงมาใส่แขนของมหาปราชญ์ราวกับสายฟ้า ด้วยพลังที่มิอาจต้านทานได้

ในตอนที่มหาปราชญ์รู้สึกได้ถึงความหนาวเย็นนั้น เขาก็ได้เห็นแขนครึ่งหนึ่งของตนลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างน่าตกใจ หลังจากนั้นเลือดจากบาดแผลที่แขนขาดไปก็ไหลออกมา

“กระบี่คุนอู๋… เจ้าเป็นใคร?”

มหาปราชญ์เซถอยหลังไป และในแววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจและยากที่จะเชื่อ

“คนที่จะเอาชีวิตเจ้า!”

นี่เป็นครั้งแรกที่เซียวหลินเทียนใช้กระบี่คุนอู๋ เขามิคาดคิดเลยว่า กระบี่คุนอู๋จะทรงพลังเช่นนี้ ปราณแห่งกระบี่ที่ฟาดออกมาสามารถตัดแขนของมหาปราชญ์ได้

ความมั่นใจของเขาจึงเพิ่มขึ้นในทันที จากนั้นก็ยกกระบี่แล้วพุ่งเข้าไป

เซียวหลินเทียนมองออกว่า พลังของมหาปราชญ์นั้นอยู่เหนือกว่าตนไปมาก เขาตัดแขนของมหาปราชญ์แล้ว หากเขามิถือโอกาสนี้พรากชีวิตของมหาปราชญ์ มหาปราชญ์จะต้องมิปล่อยตนไปอย่างแน่นอน

สิ่งที่ทำให้เซียวหลินเทียนคาดมิถึงก็คือ เมื่อกระบี่คุนอู๋ปรากฏออกมา ทำให้มหาปราชญ์ตกใจกลัวทันที

เขาคิดว่าพลังของเซียวหลินเทียนอยู่เหนือไปกว่าของตน เมื่อเขาเห็นเซียวหลินเทียนพุ่งเข้ามา เขาก็รีบถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งตะโกนออกไป “ถอย!”

กระดูกไหล่ซ้ายของมหาปราชญ์ถูกหวงฝู่หลินโจมตีจนแหลกละเอียด ส่วนแขนขวาของเขาถูกเซียวหลินเทียนตัดครึ่งไป ตอนนี้ก็เท่ากับว่ามือทั้งสองข้างของเขาพิการ หากเขามิหนีจะให้เขาตายอยู่ที่นี่หรือ?

เซียวหลินเทียนเห็นเขาทิ้งของที่เป็นรูปไข่ออกมา จึงหลบโดยสัญชาตญาณ จากนั้นก็ได้ยินเสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นมา แล้วกลุ่มควันหนาทึบก็ลอยออกมา

เซียวหลินเทียนเพิ่งจะได้กลิ่นเพียงเล็กน้อยก็รู้สึกเวียนหัวตาพร่าขึ้นมา เขาจึงรีบถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว

กระทั่งเมื่อควันจางไป มหาปราชญ์ก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว

ที่พื้นมีศพของมือสังหารอยู่เพียงสามศพ ส่วนมือสังหารที่เหลือ ฝูหยางและเสือดำที่ได้รับชัยชนะนั้นก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นกัน

“ท่านเจ้าวัง… เป้ยเป้ย…”