บทที่ 1875

สองวันต่อมา เรือก็มาถึงท่าเรือฟู่จี๋ตามกำหนดการเดินทาง แล้วก็เป็นไปตามที่จื่ออวิ๋นบอก เมื่อเรือจอดเทียบท่า ผู้คุมเรือก็ให้ทุกคนลงจากเรือไปพักผ่อนครึ่งวัน

เหล่าสตรีของตระกูลเก๋ออยู่บนเรือกันมาหลายวันแล้ว เมื่อสามารถขึ้นไปเดินบนบกกันได้ทุกคนก็ต่างลงจากเรือกันอย่างกระตือรือร้น แม้แต่ฮูหยินเก๋อเองก็รอมิไหวที่จะลงจากเรือไปสูดอากาศบริสุทธิ์เช่นกัน

ข้าหลวงเก๋อก็เชิญเฉียวไป๋ไปดื่มสุราและกินอาหารที่ภัตตาคาร เฉียวไป๋ก็พร่ำบ่นกับตระกูลเก๋อมาหลายวันแล้ว จึงยากที่จะปฏิเสธการเชื้อเชิญแล้วตามเขาไป

เก๋อฮุ่ยหนิงเห็นว่าเฉียวไป๋ไปแล้ว นางก็แอบยิ้ม นางให้จื่ออวิ๋นไปแจ้งท่านลุงเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว ที่เหลือก็คือนางต้องหลอกล่อหลิงอวี๋ไปยังถิ่นของท่านลุง

“หมอเจียง พวกเราก็ลงไปเดินเล่นกันเถิด ข้าได้ยินมาว่าท่าเรือฟู่จี๋แห่งนี้คึกคักมาก และสามารถเลือกหาของดี ๆ ได้มากมายทีเดียว!”

แม้ว่าป้าวซวนจะมิได้เมาเรือแล้ว แต่นางก็ยังคงมิชอบความรู้สึกที่ต้องอยู่บนเรืออยู่ดี เมื่อได้ยินดังนั้น นางจึงดึงหลิงอวี๋แล้วออดอ้อน “พี่หญิง เราก็ลงไปเดินเล่นกันเถิด!”

หลิงอวี๋เห็นว่าทุกคนไปกันหมดแล้ว นางก็มิอยากอยู่บนเรือเช่นกัน ดังนั้นจึงตามเก๋อฮุ่ยหนิงลงเรือไป

ท่าเรือแห่งนี้เป็นไปดังที่เก๋อฮุ่ยหนิงบอก คึกคักยิ่งนัก มีผู้คนมาจากทุกทิศทุกทาง และมีสินค้าให้เลือกซื้อละลานตา

ตอนนี้หลิงอวี๋มีเงินแล้ว ป้าวซวนอยากได้สิ่งใดนางก็ซื้อสิ่งนั้นให้ ทั้งยังซื้อคันฉ่องจากทางตะวันตกและปิ่นปักผมหลายชิ้นให้ตนเองด้วย

“หมอเจียง พวกเราไปทางนั้นกันเถิด ท่านลุงของข้าก็ทำงานอยู่ที่ท่าเรือนี้เช่นกัน ท่านแม่ให้ข้านำจดหมายไปให้เขา เมื่อข้าส่งให้เขาแล้ว พวกเราค่อยไปซื้อของกันต่อ!”

หลิงอวี๋มิได้สงสัยอะไรกับการที่เก๋อฮุ่ยหนิงพูดเช่นนี้ ดังนั้นนางจึงตามเก๋อฮุ่ยหนิงไป

จื่ออวิ๋นส่งจดหมายไปแล้ว เมื่อเดินออกมาไกลแล้วเห็นพวกหลิงอวี๋เดินมา นางก็ถือโอกาสตอนที่ไม่มีใครสังเกตเดินอ้อมไปด้านหลังพวกนาง แล้วแสร้งทำเป็นว่าเดินตามมา

เมื่อเก๋อฮุ่ยหนิงเห็นว่านางทำสัญญาณมือให้ตน นางก็เข้าใจทันทีว่าท่านลุงเตรียมคนไว้เรียบร้อยแล้ว ดังนั้นนางจึงพาหลิงอวี๋และป้าวซวนเดินไปที่โกดังท่าเรืออย่างเป็นธรรมชาติ

ทางนี้มีคนน้อย มีเพียงแค่ลูกหาบบางส่วนที่ทำงานอยู่เท่านั้น

หลิงอวี๋มิอยากเข้าไป นางจึงดึงป้าวซวนให้หยุด แล้วเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้ม “คุณหนูสาม พวกเรารอเจ้าอยู่ตรงนี้แล้วกัน ท่านส่งจดหมายเสร็จแล้วก็ออกมาหาพวกเรา!”

“มาจนถึงหน้าประตูแล้วก็เข้าไปนั่งก่อนสิ ดื่มชาเสียหน่อยแล้วค่อยไปก็ยังมิสายหรอก!”

เก๋อฮุ่ยหนิงเชิญชวนอย่างเป็นมิตร

“ไม่ดีกว่า มิเข้าไปรบกวนท่านลุงของเจ้าแล้ว!”

หลิงอวี๋ดื้อดึงมิยอมเข้าไป

“เช่นนั้นก็ได้ พวกเจ้ารออยู่ที่นี่ก่อน ข้าไปมินานก็กลับมา!”