บทที่ 1883

ทันทีที่หลิงอวี๋เห็นก็เกิดความเห็นอกเห็นใจฮูหยินเว่ยขึ้นมา มีลูกที่โตถึงเพียงนี้ หากมิใช่เพราะสถานการณ์บีบบังคับ เหตุใดนางต้องยอมส่งลูกชายไปเล่า!

“หมออวี๋ ข้ารู้สึกเป็นเกียรตินัก!”

ฮูหยินเว่ยยังมองเห็นอยู่ เพียงแต่ภาพตรงหน้าพร่ามัวมาก นางจะเห็นเป็นร่างคนเพียงราง ๆ เท่านั้น

เว่ยเผิงลูกชายของนางประคองนางให้หยุด นางก็รู้ทันทีว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือหมอที่มารักษาโรคตาให้ตน นางจึงทักทายออกไปอย่างสุภาพ

เมื่อหลิงอวี๋เห็นว่าเฉี่ยวอวี้เดินตามมาเช่นกัน จึงเอ่ยออกไป “นำอ่างน้ำมาให้ข้าล้างมือก่อน!”

แม้ว่าฮูหยินเว่ยจะมองเห็นใบหน้าของหลิงอวี๋มิชัดเจน แต่เมื่อได้ยินเสียงอ่อนเยาว์ สดใสและไพเราะเช่นนั้น นางก็รู้สึกมีความหวังเล็กน้อยกับหมอที่อ่อนเยาว์ผู้นี้

เฉี่ยวอวี้รีบให้นางรับใช้ไปนำอ่างน้ำมาอย่างรวดเร็ว แล้วหลิงอวี๋ก็ให้นางรับใช้ย้ายเก้าอี้หนึ่งตัวมาให้ฮูหยินเว่ยนั่งลง

หลิงอวี๋ทำการตรวจดวงตาให้ฮูหยินเว่ยก่อน และพบว่าแก้วตาของฮูหยินเว่ยบวมเล็กน้อย บางส่วนมีความขุ่น บางส่วนมีความใส ซึ่งเป็นอาการระยะแรกของต้อกระจก

หลิงอวี๋จึงจับชีพจรของฮูหยินเว่ยอีกครั้ง แล้วสุดท้ายก็เข้าใจ

“ฮูหยินเว่ย โรคตาของท่านนี้ ข้าสามารถรักษาได้!”

หลิงอวี๋ยิ้มแล้วเอ่ยออกมา “โชคดีที่ท่านได้พบกับข้า มิเช่นนั้นหากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป ท่านก็คงจะต้องตาบอดไปจริง ๆ!”

“จริงหรือ? เจ้าสามารถรักษาฮูหยินของเราได้จริงหรือ?”

ยังมิทันที่ฮูหยินเว่ยจะได้พูดอะไรออกมา เฉี่ยวอวี้ก็ตะโกนขึ้นมาอย่างมิอยากจะเชื่อเสียก่อน “เจ้าอย่าได้โกหกเชียว!”

“รักษาได้แน่นอน ข้ามินำอาการป่วยของผู้ป่วยมาล้อเล่นแน่!”

หลิงอวี๋เอ่ยอย่างจริงจัง “หากพวกเจ้าเชื่อข้า และเต็มใจร่วมมือกับข้า ข้าจึงจะสามารถรักษาโรคตาของฮูหยินเว่ยได้ แต่หากเจ้ามิเชื่อข้า เช่นนั้นก็ช่างมันเถิด!”

ฮูหยินเว่ยใจเต้นขึ้นมา แล้วนางก็เอ่ยถาม “หมออวี๋ เจ้าต้องการค่ารักษาเท่าใด? ขอเพียงข้าเสิ่นผิงฮุ่ยจ่ายไหว ข้าก็จะจ่ายให้เจ้าตามจำนวนอย่างแน่นอน!”

หลิงอวี๋มองฮูหยินเว่ยด้วยความชื่นชม แล้วเอ่ยเรียบ ๆ “ฮูหยินเว่ยจะไปเมืองหลวงแดนเทพใช่หรือไม่?”

“ขอเพียงฮูหยินเว่ยยินยอมให้ข้ากับพี่สิงนั่งเรือไปเมืองหลวงแดนเทพด้วย ข้าก็จะมิเก็บเงินค่ารักษาแม้สักแดงเดียว แต่แน่นอนว่า ฮูหยินเว่ยจะต้องซื้อเครื่องยาสมุนไพรที่จำเป็นเอง!”