บทที่ 1893

เมื่อครอบครัวของเจี่ยงหัวกลับมาที่เรือ พวกเขาก็พบศพไร้หัวในห้องของเขา มีคราบเลือดยาวบนผนังไม้ของห้องโดยสาร ซึ่งเป็นประโยคที่ถูกสลักด้วยกระบี่อาบเลือด

“จุดจบของคนทรยศ!”

ครอบครัวของเจี่ยงหัวตกใจกลัวมากจนสละเรือและหนีไปในคืนนั้น

พวกเขามิรู้ว่าที่จริงแล้วเซียวหลินเทียนมิคิดจะเอาผิดพวกเขา ทุกคนควรรับผิดชอบต่อการกระทำของตนเอง และการสังหารเจี่ยงหัวนั้นก็เพียงพอแล้ว

เซียวหลินเทียนส่งศีรษะของเจี่ยงหัวให้สือหรง ทันใดนั้นสือหรงก็ร้องไห้เศร้าโศกและนำศีรษะของเจี่ยงหัวไปเซ่นให้กับครอบครัวของตน

หลังจากนั้น สือหรงก็กระทำการบางอย่าง เขาเขียนจดหมายเลือดเรื่องที่เจี่ยงหัวสมคบคิดกับมหาปราชญ์สังหารเหล่าศิษย์ของตำหนักปีกเงิน และคัดลอกสำเนาไปหลายสิบฉบับภายในคืนเดียว

วันรุ่งขึ้น ที่ประตูเมืองในพื้นที่นั้นมีพ่อค้าจำนวนมากกำลังต่อแถวรอเข้าเมือง แล้วก็มีคนพบศีรษะของเจี่ยงหัวที่แขวนอยู่บนกำแพงเมือง และยังมีจดหมายเลือดที่สือหรงเป็นคนเขียน ซึ่งเขียนประณามความผิดของเจี่ยงหัว

ขณะที่ทุกคนกำลังถกเถียงกันเรื่องนี้ ก็มีจดหมายเลือดมากมายปลิวลงมาจากกำแพงเมือง

ทันใดนั้นความผิดฐานทรยศอาจารย์และสมคบคิดกับมหาปราชญ์ของเจี่ยงหัวได้แพร่กระจายออกไป และจดหมายเลือดเหล่านั้นก็ถูกส่งต่อไปเรื่อย ๆ

ดังนั้นจึงมีคนจำนวนมิน้อยที่ได้อ่านจดหมายเลือดและมิถูกข่าวลือที่มหาปราชญ์เป็นคนปลุกปั่นหลอกอีกต่อไป

ด้านเซียวหลินเทียน ศิษย์ทั้งห้าคนที่สือหรงส่งไปโน้มน้าวคนอื่นก็พากันทยอยกลับมาหลังจากรู้ความจริง

เซียวหลินเทียนที่เดินทางไปยังเมืองหลวงแดนเทพได้เพียงครึ่งทาง จำนวนศิษย์ในตำหนักปีกเงินก็เพิ่มขึ้นเป็นยี่สิบคน

คนเหล่านี้เพิ่งกลับมาก็ถูกส่งไปสืบข่าวทันที

และเซียวหลินเทียนที่ยังเดินทางมิถึงเมืองหลวงแดนเทพก็ได้ตัดสินใจเลือกสถานที่ตั้งใหม่ของตำหนักปีกเงินไว้แล้ว ซึ่งอยู่ในแวดวงชนชั้นสูงของเมืองหลวงแดนเทพตรงข้ามกับจวนมหาปราชญ์

จวนมหาปราชญ์เดิมประกอบด้วยจวนหลายหลัง ซึ่งเป็นที่พักอาศัยของขุนนางชั้นหนึ่งหลายคนในเขตพระราชสถาน

เซียวหลินเทียนแบ่งกองกำลังออกเป็นสองกลุ่ม โดยให้สือหรงและฉินซานล่วงหน้าไปก่อนเพื่อซื้อจวนเหล่านี้ในราคาสูง