บทที่ 1903

ศิษย์น้องหญิงนางนี้พูดจาอวดดีราวกับสำนักศึกษาชิงหลงเป็นของตระกูลนาง!

หลิงอวี๋อดมิได้ที่จะรู้สึกสนใจศิษย์น้องหญิงนางนี้มากขึ้นกว่าเดิม

มิรู้ว่าใครเป็นคนกล่าวคำนี้ไว้ ศัตรูของศัตรูคือมิตร!

ตอนนี้หลิงอวี๋มิใช่คู่ต่อสู้ของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยอีกต่อไปแล้ว แต่นั่นก็มิอาจหยุดยั้งนางจากการใช้ศัตรูของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยเพื่อแก้แค้นอีกฝ่ายได้

ดูเหมือนว่าศิษย์น้องหญิงจะเกลียดจ้าวหรุ่ยหรุ่ยมาก บางทีนางอาจจะร่วมมือกับตนเพื่อจัดการจ้าวหรุ่ยหรุ่ยได้

“เหวินเหวิน ศิษย์น้องหญิงนางนั้นเป็นใครกัน? ข้าว่านางดูบ้าบิ่นมากเลย!”

หลิงอวี๋ถามด้วยความสงสัย

“แน่นอนว่านางทำตัวบ้าบิ่นได้อยู่แล้ว เพราะนางสกุลหลงอย่างไรเล่า!”

เมื่อเห็นว่าหลิงอวี๋มิรู้ตัวตนของศิษย์น้องหญิงจริง ๆ เหลยเหวินจึงเลิกเคืองหลิงอวี๋แล้วกระซิบบอกนาง

“นางชื่อหลงอิง แม้นางจะมิได้มาจากตระกูลจักรพรรดิมังกร แต่ก็ยังถือว่าเป็นคนของตระกูลหลงอยู่ดี และยังมีชื่อเสียงเลื่องลือในหมู่คนภายนอกอีกด้วย!”

หลิงอวี๋ตระหนักได้ทันทีว่าใต้หล้าในแดนเทพนี้เป็นของตระกูลหลง คนเดียวที่ประสบความสำเร็จในตระกูลนี้ทำให้ทุกคนรอบข้างได้รับประโยชน์ แม้แต่พวกไร้สถานะอำนาจยังดูสูงส่งกว่าตระกูลอื่น ๆ

“เจ้าคงมิรู้ว่าสตรีนางนี้ที่ภายนอกดูไร้เดียงสา แต่เนื้อในกลับมิใช่เช่นนั้นเลย นางชอบหลอกบุรุษด้วยรูปลักษณ์ที่ไร้เดียงสานั่น!”

“นางทำให้พี่ชายของข้าติดหนี้เป็นแสนตำลึงเงิน ทำเอาท่านแม่ของข้าเกือบจะอกแตกตาย!”

เหลยเหวินพูดอย่างโกรธเคือง

หลิงอวี๋เข้าใจอย่างถ่องแท้ มิแปลกใจที่เหลยเหวินจะโกรธตอนที่เห็นตนกับนางอยู่ด้วยกัน ที่แท้เรื่องก็เป็นเช่นนี้นี่เอง!

ดูเหมือนว่าหลงอิงจะมิคู่ควรกับการมีสหายเฉกเช่นเดียวกับจ้าวหรุ่ยหรุ่ย

“เหวินเหวิน ถึงตาเจ้าแล้ว! รีบเข้าไปเร็ว!”

จงเจิ้งเฟยมิสนใจเรื่องซุบซิบ ดังนั้นเมื่อได้ยินชื่อของเหลยเหวินถูกเรียกขาน จงเจิ้งเฟยก็ผลักนางเข้าไป

เหลยเหวินรีบเดินเข้าไป