บทที่ 1909

มิพูดมิได้ว่า คำพูดสั้น ๆ มิกี่คำของเย่ซื่อฝานนี้ทำให้หลิงอวี๋ซาบซึ้งใจ

พลันนั้นนางก็นึกถึงจ้าวหรุ่ยหรุ่ยและเก๋อฮุ่ยหนิงขึ้นมา ที่พวกนางบังอาจกล้าลงมือซ้อมนางและสังหารลูกของนาง นั่นก็เป็นเพราะนางอ่อนแอมิใช่รึ?

หากตนเข้มแข็งพอที่จะทำให้พวกนางกลัว พวกนางยังจะกล้าปฏิบัติกับตนเช่นนี้หรือ?

จุดประสงค์ที่นางเข้าเรียนที่สำนักศึกษาชิงหลงคือการทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น!

แล้วจะสนใจว่าสำนักศึกษาชิงหลงเป็นอย่างไรไปเพื่ออะไร?

หากวันหนึ่งนางแข็งแกร่งพออย่างที่เย่ซื่อฝานพูด นางก็สามารถสร้างสำนักศึกษาชิงหลงขึ้นมาใหม่ได้ และจะกำหนดกฎเกณฑ์อย่างไรก็ได้!

“สิงอวี๋น้อมรับคำสอนไว้แล้ว! ขอบคุณอาจารย์เป็นอย่างยิ่ง!”

หลิงอวี๋โค้งคำนับเย่ซื่อฝานอย่างจริงใจ

เย่ซื่อฝานมองหลิงอวี๋ด้วยความชื่นชม แม้สตรีนางนี้จะหน้าตาธรรมดา แต่นางก็ฉลาดหลักแหลมมากเอาการ

เขาชี้แนะไปมิกี่คำนางก็เข้าใจแล้ว ดูมีอนาคตไกลจริง ๆ!

“แล้วพบกันวันพรุ่ง!”

เย่ซื่อฝานหมุนตัวพาต่งเฉิงออกไป

จางอิ๋งยิ้มให้หลิงอวี๋และกระซิบว่า “ท่านรองเจ้าสำนักศึกษามิได้ลำเอียงเข้าข้างเหมียวหยางหรอก เขาแค่เป็นห่วงว่า แม้พวกเราจะร้องเรียนจนชนะแต่ก็จะมิเกิดประโยชน์ใด ๆ! อีกทั้งมีแต่จะนำพาปัญหามากมายมาให้เจ้าด้วย!”

“เจ้าวางใจเถิด ท่านรองเจ้าสำนักศึกษาได้เตือนเหมียวหยางไปแล้ว และหอโอสถไป๋เป่าก็มิอยากหาเรื่องขายหน้า คงมิส่งใครมาคุกคามเจ้าแล้ว!”

“ศิษย์น้องหญิง วันพรุ่งก็ทำออกมาให้ดีเถิด ข้าหวังว่าเจ้าจะได้เป็นศิษย์น้องหญิงของข้าจริง ๆ!”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ!”

หลิงอวี๋ตอบรับความเมตตาของจางอิ๋งและส่งนางออกไปพร้อมกับรอยยิ้มบาง ๆ

ทางด้านนี้ เถาจื่อและหานอวี้กลับมาที่จวนและรายงานทุกสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ให้เซียวหลินเทียนทราบ

“นายท่านอู่ พวกเรามิพบท่านหญิงเลย และมิพบคนที่ดูเหมือนท่านหญิงด้วยเจ้าค่ะ!”

เถาจื่อยิ้มเจื่อนและกล่าวว่า “หากท่านหญิงอยู่ในกลุ่มบัณฑิตกลุ่มนี้จริง ๆ เกรงว่านางคงจะพยายามปกปิดตัวตนอย่างถึงที่สุด แม้แต่เสียงของนางก็คงจะเปลี่ยนไปด้วยเจ้าค่ะ!”