บทที่ 192

ตู้ตงหงก็ตอบโต้เช่นกัน นางรุนจางเจ๋อพลางพูดอย่างโมโห

“พี่จางเจ๋อ มิใช่ท่านพูดว่าแม่นางหลิงตอบรับท่านเป็นศิษย์หรือเจ้าคะ?”

“ท่านเคยเห็นแม่นางหลิง ท่านฮั๋วชราภาพตาลายอาจจะโดนหลอกแล้ว แต่ท่านไม่ใช่!”

“ท่านลองพูดให้ทุกคนฟัง พระชายาอ๋องอี้ใช่แม่นางหลิงแน่หรือไม่?”

จางเจ๋อถูกรุนไปข้างหน้า เขากล่าวอย่างมั่นใจ

“ข้าเคยเห็นโฉมหน้าของแม่นางหลิงจริง ดังนั้นข้ายืนยันได้ว่าพระชายาอ๋องอี้มิใช่แม่นางหลิง!”

“อีกอย่างแม่นางหลิงตอบรับข้าว่าจะไปเป็นหมอตรวจที่โรงหุยชุนแล้ว!”

“ไม่แน่ แม่นางหลิงอาจถูกพระชายาอ๋องอี้คุกคาม จึงออกจากโรงเหยียนหลิงมาตอบรับโรงหุยชุนของเรา!”

ยิ่งจางเจ๋อพูดมากเท่าไรก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้สูงที่แม่นางหลิงจะโดนพระชายาอ๋องนี้ขับไล่

โชคดีที่ชายาอ๋องอี้คนไม่เอาถ่านผู้นี้ไล่แม่นางหลิงไป เพียงหาแม่นางหลิงพบเขาสามารถชักจูงแม่นางหลิงมาเป็นหมอที่โรงหุยชุนได้แน่!

จางเจ๋อแอบปีติยินดีในใจ แต่พอมองหลิงอวี๋ปากกลับพูดไร้เมตตา

“พระชายาอ๋องอี้ ท่านรังแกท่านฮั๋วคนชราสายตาไม่ดี หมายแอบอ้างเป็นแม่นางหลิงหมอชั้นเซียน กระทำเรื่องไร้ยางอายเพียงนี้ เจ้าไม่รู้สึกละอายหรือไร?”

จางเจ๋อกล่าวปวดใจ “ยิ่งกว่านั้น คนนั้นไซร้ปลอมแปลงได้ แต่วิชาแพทย์ปลอมแปลงมิได้!”

“ถ้าเจ้าคือแม่นางหลิงจริง ตอนเปิดกิจการโรงเหยียนหลิง ท่านอ๋องเฉิงจะไม่มาเยือนชมให้เกียรติผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเลยหรือ? จะไม่มามอบของกำนัลแสดงความยินดีผู้มีพระคุณช่วยชีวิตหรือไร?”

เมื่อวาจานี้พูดออกไป ฝูงชนในเหตุการณ์ถึงค้นพบว่าท่านอ๋องเฉิงไม่ได้มาจริง ๆ

ถ้าชายาอ๋องอี้คือแม่นางหลิงจริง ท่านอ๋องเฉิงที่เป็นญาติของชายาอ๋องอี้ ทั้งยังอยู่ในความสัมพันธ์ผู้มีพระคุณช่วยชีวิตขั้นนี้แล้วการเปิดกิจการนั้นสำคัญอักโขท่านอ๋องเฉิงจะไม่อยู่ได้อย่างไรกัน?

หนำซ้ำ จางเจ๋อ ตู้ตงหงกับหลาย ๆ คนต่างกล่าวปฏิเสธหนักแน่นว่าหลิงอวี๋มิใช่แม่นางหลิง…

ครั้นขบคิดถึงจุดนี้ บรรดาผู้ตามหาแม่นางหลิงเพื่อขอรับรักษาและคนที่จะคบหาสมาคมกับแม่นางหลิง เคืองโกรธขึ้นทันใด