บทที่ 194

ครั้นคนข้างล่างฟังคำพูดเหล่านี้ชัดแจ้งหมดแล้ว พลันมีคนเอ่ยเยาะเย้ย

“เมื่อกี้ลูกเถ้าแก่จางยังสาบานด้วยใจจริงว่าตนเคยพบแม่นางหลิง บอกว่าแม่นางหลิงตอบรับไปเป็นหมอที่โรงหุยชุนแล้ว!”

“ทว่าแม่นางหลิงยืนอยู่ตรงหน้าเขากลับไม่รู้จัก! คุยโม้ก็ไม่กลัวลิ้นต้องลมยามอ้าปากพูด(1)เสียจริง!”

“ใช่ ยังจะว่าคนอื่นแอบอ้าง! เขาเองนั่นแหละที่แอบอ้างถึงถูก!”

“ถูกต้อง! วันนั้นกระจ่างว่าเป็นแม่นางหลิงช่วยท่านอ๋องเฉิง แต่เขาก็พูดว่าตัวเองช่วยคนหน้าด้าน ๆ!”

เมื่อจางเจ๋อได้ยินวาจาเหล่านี้ก็โกรธจนหน้าแดงหน้าดำ แทบอยากจะหาซอกมุดเข้าไป

หมอหลวงจางเหลือบมองจางเจ๋อด้วยความเสียใจที่ไม่อาจหลอมเหล็กเป็นเหล็กกล้าได้(2) พลางเอ่ยเสียงขรึม

“ตั้งสติไว้… เจ๋อเอ๋อร์ เจ้ายังจำคำพูดที่พ่อคุยกับเจ้าได้หรือไม่? ถึงกลยุทธ์ยี่สิบเจ็ดเข็มเล่มมีดจะสำคัญก็ตาม แต่ชื่อเสียงของเจ้าสำคัญยิ่งกว่า!”

“พระชายาอ๋องอี้กับพวกเรามิใช่คนแปลกหน้า! ท่านฮั๋วเข้าข้างนางแล้ว หมอไร้สมองพวกนั้นถูกเขาปลุกปั่น พวกเรายังจะปักหลักโรงหุยชุนอยู่เมืองหลวงอย่างไรเล่า!”

“นางหลิงอวี๋ศึกษากลยุทธ์ยี่สิบเจ็ดเข็มเล่มมีดได้ ก็พิสูจน์ได้ว่าใต้หล้านี้ยังมีผู้รู้อีก ขอเพียงหาคนเบื้องหลังนางพบเจ้าก็เรียนได้เช่นกัน!”

“ถ้าร่วมมือไม่สำเร็จ งั้นก็ตัดลู่ทางนางเสีย!”

เมื่อจางเจ๋อได้ยินสิ่งนี้คิ้วที่ขมวดแน่นคลายออกแล้วพลางพยักหน้าเล็กน้อย

“ท่านพ่อ ข้าเชื่อฟังท่านขอรับ!”

เขาเหลือบจ้องหลิงอวี๋อย่างหมองมัว…

คนแซ่หลิง เจ้ารอข้าก่อนเถอะ วันนี้ตัวข้าจะดูว่าโรงเหยียนหลิงของเจ้าจะเปิดอย่างไร!

......

“เปิดม่าน!”

ท่านฮั๋วตะโกนเสียงดัง

หลิงอวี๋ดึงผ้าแดงในมือเบา ๆ ผ้าไหมแดงบนป้ายที่ระลึกพลันกระพือลงมา

พื้นหลังสีดำอักษรเดินทอง ‘โรงเหยียนหลิง’ สามตัวก็ปรากฏสู่สายตาฝูงชน

ลีลาพู่กันเข้มแข็งทรงพลัง งดงามดั่งหงส์ร่อนมังกรรำ สง่ายิ่งใหญ่

หลี่ว์เซียงเชี่ยวชาญศิลปะไม้ลายมือ เห็นสามตัวอักษรนี้ทีเดียวก็รู้เลยว่ามิใช่ฝีมือตระกูลธรรมดา

ท่านอ๋องเฉิงยืนยันด้วยตัวเองว่า ตัวตนของพระชายาอ๋องอี้คือแม่นางหลิง เขายังจะสงสัยได้อีกหรือ?

หลี่ว์เซียงมองทางหลิงอวี๋รู้สึกขายหน้าประปราย แม้หลี่ว์จงเจ๋อจะลำพองปฏิเสธความหวังดีของชายาอ๋องอี้วันนั้น แต่เขาก็เห็นด้วยเงียบ ๆ เหมือนกันใช่ไหมล่ะ?

ถึงแม้บัดนี้จะรู้แล้วว่าแม่นางหลิงคือชายาอ๋องอี้ เขาก็ไม่มีหน้าไปขอร้องคนเหมือนเดิม!

ทว่าพอนึกถึงท่านแม่ที่เจ็บปวดทุกข์ทรมาน หลี่ว์เซียงจึงไม่ลังเลอีก ศักดิ์ศรีของตนไฉนจะสำคัญเท่าชีวิตท่านแม่กัน!