บทที่ 1949

คำพูดที่หนักแน่นของหลิงอวี๋ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างก็มีความคิดแตกต่างกันไป คนที่ดูถูกหลิงอวี๋และช่วยหยางหงหนิงใส่ร้ายหลิงอวี๋เมื่อครู่ ก็มิกล้าพูดอะไรอีก

แม้ว่าคำพูดนี้ของสิงอวี๋จะเป็นการพูดกับหยางหงหนิง แต่ก็เป็นการพูดกับคนที่ใส่ร้ายนางด้วย

สิงอวี๋ใช้ความแข็งแกร่งของนางบอกทุกคนว่า อย่ายั่วยุยอดฝีมือที่เชี่ยวชาญวิชาพิษ มิเช่นนั้นอาจจะตายมิรู้ตัว!

การต่อสู้จนถึงที่สุด หากมิตายก็จะมิหยุดนั้นเป็นความตั้งใจของนาง!

คนชั่วในใต้หล้านี้หาได้น่ากลัวไม่ ทว่าสิ่งที่น่ากลัวจริง ๆ คือคนที่มิกลัวตายและทำสิ่งใดมิคิดชีวิต

การประกาศที่มิกลัวตายนี้ของหลิงอวี๋ เพียงพอที่จะทำให้พวกเขาหวาดกลัวได้แล้ว

ทุกคนล้วนมองหลิงอวี๋อย่างประหลาด แต่หลิงอวี๋กลับเดินไปตรงหน้าหลงอิงราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“คุณหนูหลง ข้าขออภัยด้วย ที่ทำให้งานเลี้ยงชมบุปผาของเจ้าในวันนี้ต้องวุ่นวาย เช่นนั้นข้าขอตัวลาก่อน!”

ยังมิทันที่หลงอิงจะพูดอะไร เย่หรงก้าวไปข้างหน้า แล้วเอ่ยออกมา “เสี่ยวชี รอข้าด้วย ข้าคุยกับนางสักเล็กน้อยแล้วจะไปพร้อมกับเจ้า!”

เย่หรงมองไปทางหยางหงหนิง แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “ต่อหน้าคนจำนวนมากถึงเพียงนี้ หยางหงหนิง ข้าจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้ากับเจ้าไม่เกี่ยวข้องอะไรกันทั้งสิ้น!”

“หยางหงหนิง ข้าขอบคุณที่เจ้าชอบข้า แม้ว่าก่อนหน้านี้ข้าจะแต่งงานกับเจ้ามิได้ แต่ข้าก็ยังเห็นเจ้าเป็นสหาย!”

“แต่นับจากนี้ไป เรามิใช่สหายกันอีกต่อไปแล้ว!”

“ขอให้เจ้าเก็บความกังวลของเจ้าเอาไว้ ข้ามิใช่นักโทษของเจ้า เจ้าอย่าได้ใช้ข้ออ้างเรื่องความเป็นห่วงเป็นใยมาคอยติดตามเฝ้าระวังข้า แล้วก็อย่าได้คุกคามสหายของข้าด้วย!”

“ข้ามิได้ล้อเล่นกับเจ้า หากข้าเห็นว่าเจ้าส่งคนมาติดตามข้าอีก ส่งมาหนึ่งคน ข้าก็จะสังหารหนึ่งคน หากส่งคนมาสองคน ข้าจะสังหารสองคน!”

ประโยคสุดท้ายเย่หรงกัดฟันเค้นคำพูดออกมา ใบหน้าหล่อเหล่าของเขาเปลี่ยนเป็นโหดร้ายตามประโยคที่เขาพูดมา ทำให้ทุกคนที่ได้เห็นต่างก็ตะลึงงันกันไป

เย่หรงมิได้ล้อเล่นจริง ๆ เขาพูดจริงทำจริงแน่ ๆ!

“จงทำตัวให้ดี ๆ!”

จากนั้นเย่หรงก็หันหลังแล้วเดินไป “เสี่ยวชี พวกเราไปกันเถิด งานเลี้ยงชมบุปผาน่าเบื่อนี่มิต้องมาเข้าร่วมก็ได้ กลับไปหาอาสามของข้าแล้วฉลองให้เจ้ากันเถิด!”

“จริงสิ เจ้าคงมิใส่คำพูดของสตรีจุ้นจ้านพวกนั้น แล้วย้ายออกไปหรอกใช่หรือไม่!”