บทที่ 1958

หลิงอวี๋หลบไปตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว จากนั้นนางก็เอ่ยกับบุรุษผู้นั้นอย่างเย็นชา “เห็นแก่ที่เจ้ามิได้ทำอะไรมิดีกับข้า แค่ทำไปตามคำสั่งเท่านั้น ดังนั้นข้าก็จะเมตตาผู้ใต้บังคับบัญชาเช่นเจ้า!”

“หากอยากจะรักษาดวงตาของเจ้า ก็รีบไปหาน้ำมาล้างสักสองสามครั้ง มิฉะนั้นหากตาบอดไปก็มิเกี่ยวกับข้านะ!”

บุรุษที่อยู่ตรงข้ามผู้นั้นกำลังวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วแล้ว

แต่หลิงอวี๋กลับเอ่ยอย่างใจเย็น “กลับไปบอกเหมียวหยางว่า อย่าได้หาใครมาตามข้าอีก หากเขามิขอโทษข้าต่อหน้าธารกำนัล และยอมรับว่าเขาเป็นคนทำลายเรือนของข้า ข้าก็จะมิให้ยาแก้พิษกับเขาเป็นอันขาด!”

“เขาจะส่งคนมาจับข้าต่อก็ได้ แต่ครั้งหน้าข้าไม่มีทางเมตตาอีกแล้ว!”

หลังจากพูดจบ หลิงอวี๋ก็เดินไป

ดวงตาของบุรุษผู้นั้นเจ็บปวดจนบวมขึ้นมาในทันที เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของสหายตน เขาก็ตะโกนออกไป “รีบพาข้าไปหาน้ำเร็วเข้า ข้ามิอยากตาบอด...”

บุรุษที่มาทีหลังเห็นจุดจบของสหายตนแล้วก็มิกล้าไปจับหลิงอวี๋อีก จึงช่วยประคองสหายของตนไปหาน้ำล้าง

หลิงอวี๋มิได้สังเกตเลยสักนิดว่า บนที่สูงมีบุรุษรูปร่างสูงผอมคนหนึ่งกำลังเฝ้ามองภาพนี้อยู่ทั้งหมด เขาคือสายลับจากตำหนักปีกเงิน ที่รับงานจากเย่ซื่อฝานให้มาคอยปกป้องนาง

สายลับเห็นว่าตนมิต้องลงมือ สตรีหน้าตาธรรมดาผู้นี้ก็จัดการกับคู่ต่อสู้ได้ด้วยตัวเองแล้ว เขาจึงยิ้มออกมาเล็กน้อย และคิดว่าภารกิจครั้งนี้จะสำเร็จได้อย่างสบาย ๆ

หลิงอวี๋เดินออกจากตรอกเล็ก ๆ นั้น หลังจากเดินไปได้สักพักนางก็เห็นว่าเย่หรงกับผู้รอบรู้วกกลับมาหานางแล้ว

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนมิได้สังเกตเห็นความผิดปกติใด ๆ กับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ หลิงอวี๋ก็มิได้เอ่ยอะไรเช่นกัน นางมิอยากให้เย่หรงและผู้รอบรู้เป็นห่วง

ภายใต้การนำของเย่หรง ทั้งสามคนจึงซื้ออุปกรณ์สำหรับการขึ้นภูเขามาแล้ว และนัดกันว่าเช้าวันพรุ่งจะออกเดินทาง จากนั้นก็แยกย้ายกันกลับบ้าน

เดิมทีเถาจื่อได้รับคำสั่งให้ไปชวนหลิงอวี๋ไปภูเขาหมางหลิ่งด้วยกัน แต่ยังมิทันได้ออกไปหาหลิงอวี๋ ก็ถูกสายลับส่งข่าวกลับมาขวางไว้เสียก่อน

มิต้องให้นางไปชวน หลิงอวี๋ก็ซื้ออุปกรณ์ไว้เตรียมพร้อมไปภูเขาหมางหลิ่งแล้ว ขอเพียงพวกเขาแสร้งทำเป็นพบนางโดยบังเอิญตอนขึ้นภูเขา พวกเขาก็สามารถขึ้นภูเขาไปพร้อมกับนางได้แล้ว