บทที่ 1968

“เซียวหลินเทียนอยู่ที่ภูเขาหมางหลิ่ง หลิงอวี๋ก็ด้วย รางวัลค่าหัวของพวกเขารวมกันเป็นสิบห้าล้าน ทุกคนรีบมาเร็วเข้า รีบมาจับพวกเขาเร็ว!”

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยค่อย ๆ หายใจดีขึ้นแล้ว จึงใช้กำลังภายในตะโกนออกไปอย่างบ้าคลั่ง

เมื่อครู่ตอนที่เซียวหลินเทียนบีบคอของนาง จ้าวหรุ่ยหรุ่ยได้ถือโอกาสนั้นทำบางอย่างกับอาภรณ์ของเขา จ้าวหรุ่ยหรุ่ยอยากใช้สิ่งนี้จับตัวเซียวหลินเทียน และกำจัดอันตรายที่คุกคามตนไปให้หมดสิ้นเสีย

ผู้บำเพ็ญตนเหล่านั้นล้วนมีความสามารถในการได้ยินที่พิเศษกว่าคนทั่วไป และเมื่อพวกเขาได้ยินคำพูดนี้ ก็พากันไปทางจ้าวหรุ่ยหรุ่ยจากทุกทิศทุกทางในทันที

แน่นอนว่าเซียวหลินเทียนเองก็ย่อมได้ยินคำพูดของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยเช่นกัน แล้วเขาก็ยิ้มอย่างเย็นชา เขารู้อยู่แล้วว่าสตรีผู้นี้เจ้าเล่ห์ แล้วก็เป็นดังที่คาดไว้มิมีผิด!

เซียวหลินเทียนมิได้รีบร้อนที่จะออกไป หากเขาพุ่งออกไปเช่นนี้ในเวลานี้ ก็จะเป็นการบอกคนเหล่านั้น ว่าตนก็คือคนที่พวกเขาต้องการจับกุมมิใช่หรือ?

เซียวหลินเทียนซ่อนตัวอยู่ด้านหลังต้นไม้ต้นหนึ่ง แล้วสวมหน้ากากผิวหนังมนุษย์อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ถอดเสื้อคลุมออก แล้วพุ่งขึ้นไปซ่อนตัวอยู่บนกิ่งไม้สูง

หลังจากนั้นจึงลงมาจากต้นไม้ กระทั่งเห็นคนวิ่งผ่านหน้าตนไป เซียวหลินเทียนจึงได้หันหลัง แล้ววิ่งตามไป

เมื่อเป็นเช่นนี้ คนที่มาทีหลังจึงคิดว่าเซียวหลินเทียนเป็นเหมือนกับพวกเขา ต่างก็ต้องการจับตัวสองคนนั้นที่อยู่ในหมายจับค่าหัวเช่นกัน จึงมิได้สงสัยเขาเลยแม้แต่น้อย

เซียวหลินเทียนวิ่งช้าลงเรื่อย ๆ แล้วก็ค่อย ๆ ชะลอไปอยู่ด้านหลังทุกคน ในเวลานี้แม้ว่าเขาจะออกไป ก็ไม่มีใครสังเกตเห็นแล้ว

พวกเผยอวี้กับฉินซานก็ได้ยินเสียงตะโกนของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยเช่นกัน พวกเขารู้ว่าเซียวหลินเทียนทำสำเร็จแล้ว พวกเขาทั้งหมดจึงแสร้งทำเป็นตามคนเหล่านั้นไปหาเซียวหลินเทียนด้วย

ส่วนหลิงอวี๋ นางเพิ่งจะปีนตามเถาวัลย์ขึ้นไปที่ทางลาดได้ ก็ได้ยินเสียงตะโกนของจ้าวหรุ่ยหรุ่ย นางจึงตกใจจนเกือบจะตกหน้าผาลงไปอีกครั้ง

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยจำตนได้หรือ?

อีกอย่าง เซียวหลินเทียนศัตรูของนางก็มาที่ภูเขาหมางหลิ่งเช่นกันหรือ?

แต่เมื่อหลิงอวี๋ยืนได้มั่นคงแล้ว นางก็ได้ยินว่าเสียงนั้นดังมาจากที่ไกล ๆ นางจึงถอนหายใจโล่งอกไป

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยจะต้องกำลังวางท่าใหญ่โตเพื่อข่มขู่อยู่เป็นแน่ นางมิได้อยู่ตรงหน้าตนด้วยซ้ำ นางจะจำตนได้อย่างไรกัน!

เมื่อหลิงอวี๋เห็นว่าเสือตัวนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในที่ที่ไกลออกไปหลายสิบเมตร นางจึงค่อย ๆ ย่องเข้าไปในป่า กระทั่งอยู่ห่างจากเสือมากพอแล้ว หลิงอวี๋จึงได้เริ่มวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

นางอยากหาทางลงจากภูเขาเพื่อไปตามหาผู้รอบรู้