บทที่ 1977

หลิงอวี๋หลบมิทัน จึงถูกสัตว์ประหลาดกระโจนใส่จนหงายหลังไป แล้วสัตว์ประหลาดตัวนั้นก็อ้าปากจะพุ่งไปกัดคอของหลิงอวี๋

หลิงอวี๋มองมิชัดในความมืด จึงเห็นเพียงดวงตาสีเขียวที่มีขนาดใหญ่เท่ากับระฆังทองแดงของสัตว์ประหลาดอยู่ใกล้แค่เอื้อม ลมหายใจร้อน ๆ ที่มันพ่นออกมาทั้งคาวทั้งเหม็น จนทำให้หลิงอวี๋รู้สึกอยากจะอาเจียนออกมา

ก่อนหน้านี้หลิงอวี๋คว้าหินก้อนหนึ่งไว้ในมือ เมื่อรู้สึกถึงลมหายใจร้อนใกล้เข้ามา นางก็ยัดก้อนหินเข้าไปโดยมิคิดทันที

จากนั้นมืออีกข้างที่ถือกริชมาตลอดก็แทงไปที่ดวงตาสีเขียวนั้นอย่างโหดร้าย

“โฮก…”

สัตว์ประหลาดมีหรือจะคาดคิดว่าหลิงอวี๋จะกล้าต่อต้านมันในเวลานี้ ในระยะที่ใกล้เช่นนี้ ดวงตาของมันจึงถูกหลิงอวี๋แทงเข้าไปเต็ม ๆ

ในปากของมันก็มีหินที่หลิงอวี๋ยัดเข้าไปอุดไว้ และดวงตาของมันก็ถูกแทงจนบาดเจ็บ ขาหน้าที่มันกระโจนเข้ามาจึงเด้งตัวลุกขึ้นยืนในทันที

สัตว์ประหลาดตัวนั้นส่ายหัว แล้วคายก้อนหินออกมา จากนั้นก็ไปไล่กัดหลิงอวี๋อย่างบ้าคลั่ง

หลิงอวี๋อาศัยตอนที่มันเด้งตัวลุกขึ้นแล้วกลิ้งหนีไปด้านข้าง หลบเลี่ยงมันออกไป

นางสั่นไปทั้งตัว การโจมตีเมื่อครู่มิใช่ว่านางมิกลัว เพียงแต่มันเกี่ยวข้องกับความเป็นความตาย จึงมิได้สนใจ

“น้องหญิง… นั่นคืออะไร?”

ยังมิทันที่ผู้รอบรู้จะกระโดดลงไปในบ่อน้ำ เขาก็ได้ยินเสียงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวของสัตว์ประหลาด จึงตกใจขึ้นมาทันที และตะเกียกตะกายจะปีนขึ้นมา

“พี่ใหญ่ มิต้องสนใจข้า รีบกระโดดลงน้ำแล้วว่ายไป ประเดี๋ยวข้าจะตามไป มิฉะนั้นจะไม่มีใครหนีรอดไปได้สักคน!”

ทันทีที่หลิงอวี๋ส่งเสียงออกมา สัตว์ประหลาดตัวนั้นก็หันกลับมากระโจนใส่นางอีก

หลิงอวี๋แอบร้องอย่างลำบากใจ กริชของนางยังคงปักอยู่ในดวงตาของสัตว์ประหลาดมิทันได้ดึงออกมา และใกล้ ๆ มือนางก็ไม่มีก้อนหินอยู่แล้ว จะทำอย่างไรดี?

“พรึ่บ...”

สัตว์ประหลาดเกือบจะเสียเปรียบไปแล้วหนึ่งครั้ง ครั้งนี้มันจึงมิได้กระโจนใส่โดยตรง แต่ฟาดหางไปหนึ่งที...

หลิงอวี๋รู้สึกได้ถึงพลังรุนแรงที่พัดเข้ามา และโจมตีเข้าที่ร่างตนอย่างแรงจนนางกระเด็นออกไป

จากนั้นหลิงอวี๋ก็ไปกระแทกต้นไม้เล็ก ๆ ต้นหนึ่งจนหัก

หลังของนางถูกโจมตีอย่างรุนแรง เจ็บปวดเสียจนนางหน้ามืด และเกือบจะหมดสติไป