บทที่ 198

“ท่านหมอฮั๋วแก่แล้วยังโง่อีก ไม่รู้จักนางอย่างถ่องแท้ ก็เคารพเป็นอาจารย์อย่างไม่เลือกหน้า! พระชายาอ๋องอี้รักษาคนตาย เจ้าเองก็ต้องรับผิดชอบด้วย!”

ตู้ตงหงยิ่งพูดท่าทางก็ยิ่งดูมีความเป็นเหตุเป็นผล แล้วก็เอ่ยขึ้นมาอย่างดูมีความชอบธรรม

“หากท่านมิได้ยึดเอาชื่อเสียงของเจ้ามายอมรับพระชายาอ๋องอี้ในฐานะอาจารย์ของท่าน ใครจะเชื่อว่าคนที่ไม่มีการศึกษาจะสามารถมีทักษะทางการแพทย์ได้เล่า?”

“กลยุทธ์ยี่สิบเจ็ดเข็มเล่มมีดอันใดกัน พูดจาไร้สาระทั้งเพ! การฝังเข็มที่พี่จางเจ๋อของข้าทำให้ท่านอ๋องเฉิงในตอนนั้นต่างหาก ที่เป็นกุญแจสำคัญในการช่วยชีวิตท่านอ๋องเฉิงไว้!”

หมอที่เฝ้าดูอยู่เหล่านั้นต่างก็มองหน้ากันไปมา ตอนนั้นพวกเขาไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ เป็นเพียงข่าวเล่าลือกันมาเท่านั้น

หรือจะเป็นเพราะท่านฮั๋วแก่และโง่เขลาจริง ๆ เข้าใจผิดว่ากลยุทธ์การฝังเข็มธรรมดา ๆ เป็นกลยุทธ์ยี่สิบเจ็ดเข็มเล่มมีดในตำนาน?

ท่านฮั๋วทั้งกังวลทั้งโกรธกับสายตาสงสัยเหล่านี้

เขาไม่เคยถูกสงสัยกับทักษะทางการแพทย์ของเขาเลย ตู้ตงหงเด็กผู้หญิงที่ไม่รู้อะไรเลยผู้นี้ กล้าใส่ร้ายตนเองเช่นนี้เลยหรือ?

ท่านอ๋องเฉิงก็โกรธจนตัวสั่น ในคำพูดของคนเหล่านี้ เขากลายเป็นนักแสดงที่ร่วมแสดงเพื่อหาเงินไปแล้วอย่างนั้นหรือ?

ให้ตายเถอะ เขาท่านอ๋องเฉิงเป็นคนเช่นนั้นหรือ?

“รายงานทางการ! รีบรายงานทางการเร็วเข้า!”

“ให้ศาลาว่าการนครหลวงมาจับกุมนางไป คนหลอกลวงเช่นนี้ไม่สมควรมาเปิดร้านขายโอสถหรอก!”

“ใช่ พวกเราไปทำลายโรงเหยียนหลิงกันเถิด! เลี่ยงไม่ให้พวกเขาไปทำร้ายใครอีก!”

หวงหยาพับแขนเสื้อขึ้น แล้วพาพี่น้องของตนเองก้าวไปข้างหน้า

ท่าทางดุร้ายนั้นทำให้ทุกคนที่บริเวณทางเข้าโรงเหยียนหลิงตกใจกลัวแล้วพากันหลบไปอยู่ข้าง ๆ

เซียวหลินเทียนเห็นว่าสถานการณ์มันวุ่นวาย ก็ยิ้มอย่างเย็นชา แล้วส่งสัญญาณให้ลู่หนานเข็นตนเองไปข้างหน้า

แม้ว่าหลิงอวี๋จะรักษาคนตาย เขาก็ไม่มีทางสงสัยในทักษะทางการแพทย์ของหลิงอวี๋

คุณชายหลี่คนนี้ป่วยเกินจะเยียวยามานานแล้ว หลิงอวี๋อาจจะโชคไม่ดี ตอนที่ลงมือบังเอิญไปเจอตอนที่เขาล้มป่วยเสียชีวิตเข้าพอดี ไม่ใช่ความผิดของหลิงอวี๋!

พวกหวงหยารีบพุ่งไปที่ประตูโรงเหยียนหลิง หวงหยาเห็นป้ายคำขวัญโรงเหยียนหลิงที่แขวนอยู่บนนั้นแล้วตะโกน

“ถอดป้ายคำขวัญออกแล้วพังมันเสีย!”