บทที่ 2000

สีหน้าของหลงอิงเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก นางมิอาจปฏิเสธได้เพราะสิ่งที่หลิงอวี๋พูดมานั้นเป็นความจริง หากเป็นนาง ใครกล้ามาทำลายบ้านของนาง นางก็จะมิยอมปล่อยเขาไปง่าย ๆ แน่!

และท่าทางมิยี่หระต่อความตายของหลิงอวี๋ ก็ทำให้หลงอิงมองเห็นความมุ่งมั่นของนาง

หากคิดจะใช้วิธีการข่มขู่ให้หลิงอวี๋มอบยาแก้พิษให้นั้นคงเป็นไปมิได้แน่!

ทว่าหากปล่อยให้เหมียวหยางถูกพิษจนตาย เช่นนี้ก็จะเป็นการพิสูจน์ว่าวิชาพิษของหอโอสถไป๋เป่าด้อยกว่าสิงอวี๋!

แต่หากให้เหมียวหยางยอมรับต่อหน้าธารกำนัลว่าเขาทำลายเรือนของหลิงอวี๋ ก็จะทำให้ไป่หลี่ไห่และหอโอสถไป๋เป่าอับอายขายหน้าเช่นกัน

ฝีมือมิสู้เขาแต่คิดจะไปแก้แค้นเขา จะทางไหนก็ล้วนอับอายทั้งนั้น!

ไป่หลี่ไห่รู้อยู่แล้วว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นนี้จึงได้ส่งหลงอิงไป เขาอยากจะอาศัยการข่มขู่ของตระกูลหลง และความสัมพันธ์ส่วนตัวของหลงอิงกับสิงอวี๋ ใช้ทั้งไม้อ่อนและไม้แข็งมาบีบให้สิงอวี๋มอบยาแก้พิษให้

ตอนนี้หากไม้อ่อนใช้กับหลิงอวี๋มิได้ผล ภารกิจของหลงอิงก็มิสามารถสำเร็จได้

“เสี่ยวอวี๋ เช่นนั้นถอยกันคนละก้าวดีหรือไม่ ข้าจะให้เหมียวหยางชดเชยเงินสร้างเรือนใหม่ให้เจ้า เจ้าก็มิต้องให้เขาขอโทษต่อหน้าธารกำนัลแล้ว!”

หลงอิงเองก็มิอยากทะเลาะกับสิงอวี๋ นางจึงเอ่ยด้วยเสียงนุ่มนวล “นี่เป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างเจ้ากับเขา ไม่มีเหตุผลที่จะทำให้อาจารย์ของข้าต้องอับอายไปด้วย!”

“เสี่ยวอวี๋ นี่ข้าหวังดีกับเจ้านะ หอโอสถไป๋เป่ามีลูกศิษย์มากมายในเมืองหลวงแดนเทพ หากเจ้ายังยืนกรานที่จะทำเช่นนี้ เจ้าจะไปทำให้คนมากมายขุ่นเคือง!”

หลิงอวี๋ยิ้มออกมาบาง ๆ “คุณหนูหลง ข้ารู้ว่าเจ้าหวังดีกับข้า!”

“แต่เรื่องนี้มิได้เป็นเพียงแค่เรื่องเงินเท่านั้น! วันนั้นเหมียวหยางรับปากต่อหน้ารองเจ้าสำนักศึกษาแล้วว่าเขาจะมิทำให้ข้าเดือดร้อนอีก แต่เจ้าดูท่าทีของเขาหลังจากนั้นเถิด เขามิได้สำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย!”

“หากข้ารับเงินของเขาเป็นการส่วนตัว เจ้ากล้ารับรองหรือว่าเขาจะมิลงมือกับข้าอีก? กลัวว่าวันที่ข้าได้เงินมาแล้ววันรุ่งขึ้นข้าก็คงไม่มีชีวิตแล้ว!”

สีหน้าของหลงอิงดูมิสู้ดีนัก หรือสิ่งที่นางพูดไปจะไม่มีประโยชน์เลย?

หลิงอวี๋ครุ่นคิดแล้วก็เอ่ยออกมา “ข้าสามารถถอยให้ก้าวหนึ่ง และมอบยาแก้พิษให้อาจารย์ของเจ้าได้ แต่ข้ามีเงื่อนไขอยู่ข้อหนึ่ง ชื่อเสียงกับเหมียวหยาง เขารักษาไว้ได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น!”

“หมายความว่าอะไร?”

หลงอิงเอ่ยถามอย่างสงสัย

“ปรมาจารย์ไป่หลี่ก็แค่กังวลที่ยาแก้พิษของเขาใช้กับเหมียวหยางมิได้ผล หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปจะเป็นการทำลายชื่อเสียงของเขามิใช่หรือ?”

“เขาสามารถให้ยาแก้พิษเหมียวหยางล่วงหน้าได้ แล้วอ้างว่าเป็นยาแก้พิษของเขาได้ แต่เขาต้องรับปากว่าจะขับไล่เหมียวหยางออกจากสำนัก และชดเชยเงินสร้างเรือนใหม่ให้ข้า”