บทที่ 2021

นี่คือสิ่งที่หลิงอวี๋กำลังคิดอยู่ในใจ แต่ผู้รอบรู้กลับมองออก

หลิงอวี๋อ้าปากค้างอย่างงุนงง มิรู้ว่าควรจะไปต่ออย่างไร

“น้องหญิง วันนั้นพี่ใหญ่เห็นเจ้าตากฝนตัวเปียกโชก แล้วก็เห็นบ้านของเราถูกทำลายพังยับเยิน!”

“ตอนนั้นข้าก็รู้สึกเช่นเดียวกับเจ้า… หากข้ามีความสามารถ ข้าก็จะไปทุบบ้านของเหมียวหยางเช่นกัน!”

“หากข้าวางยาพิษเป็น ก็คงมิต้องให้เจ้าลงมือหรอก ข้าจะวางยาพิษเขาด้วยตัวข้าเอง!”

ผู้รอบรู้เอ่ยออกมาอย่างแน่วแน่ “ดังนั้น ข้ามิได้รับเคราะห์แทนเจ้า และมิได้ถูกเจ้าทำให้เดือดร้อนด้วย เจ้ามิต้องรู้สึกผิด!”

“พี่ใหญ่!”

ดวงตาของหลิงอวี๋มีน้ำตาคลอขึ้นอย่างอธิบายมิถูก

“ข้าเป็นเด็กกำพร้ามาตั้งแต่เด็ก หลังจากแยกอาจารย์ข้าก็เตร็ดเตร่อยู่ในยุทธภพเพียงลำพัง ไม่มีครอบครัว และไม่มีเป้าหมายใด!”

ผู้รอบรู้เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “หลังจากที่ได้รู้จักเจ้า ข้าจึงได้มีบ้านและครอบครัว! ข้าออกไปไหนก็มิต้องกังวลแล้วว่าจะไม่มีบ้านให้กลับ และเมื่อกลับมาก็ยังมีเจ้ารอข้ากินข้าวอยู่!”

“น้องหญิง ข้าชอบครอบครัวที่พวกเราสร้างขึ้นมา มันทำให้ข้ารู้สึกว่าข้าก็มีความห่วงใยและมีเป้าหมายอยู่เช่นกัน ข้าหวังว่าจะหาเงินได้มาก ๆ และทำให้พวกเรามีชีวิตที่ดีในภายภาคหน้า!”

น้ำตาไหลรินลงมาจากหางตาของหลิงอวี๋ นางมิอาจควบคุมตนเองได้เลย

สิ่งที่ผู้รอบรู้พูดมานั้นก็คือความรู้สึกของนาง ดังนั้นการที่เหมียวหยางทำลายบ้านของพวกเขา นางจึงได้โกรธถึงเพียงนั้น

“หากเจ้าให้ข้าไป ข้าจะไปที่ใดได้เล่า? ต้องไปสับสนวุ่นวายและใช้ชีวิตไร้บ้านให้กลับเช่นเมื่อก่อนหรือ?”

ขณะที่ผู้รอบรู้กำลังพูดอยู่นั้น ดวงตาของเขาก็มีน้ำตาคลอเช่นกัน จากนั้นก็เอ่ยอย่างสะอื้น

“พี่ใหญ่มิกลัวว่าจะถูกเจ้าทำให้เดือดร้อนหรอก ข้ายังคงย้ำคำเดิม ขอเพียงพวกเราอยู่ด้วยกัน การได้มีชีวิตที่มีความสุขสักครั้งหนึ่ง แม้ว่าจะสั้นแต่ก็คือชีวิตเช่นกัน!”

หลิงอวี๋มิกล้าร้องไห้อีกแล้ว ตนทำให้ผู้รอบรู้ร้องไห้ไปด้วยเสียแล้ว นางใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาแล้วเอ่ยออกไปอย่างแน่วแน่

“พี่ใหญ่ มิต้องพูดแล้ว ข้ารู้ทุกอย่างแล้ว ข้าจะมิพูดว่าจะปล่อยท่านไปอีก!”

“พวกเราพี่น้องหากจะอยู่ก็อยู่ด้วยกัน หากจะตายก็ตายด้วยกัน!”

“ท่านวางใจเถิด ความทุกข์ที่ท่านได้รับมาข้าจะเอาคืนให้ท่านเอง แม้ว่าครอบครัวของเหมียวหยางจะสามารถใช้อำนาจปิดบังความจริงไว้ได้ พวกเราก็จะสู้กับเขาจนถึงที่สุดเช่นกัน!”