บทที่ 203

จางเจ๋อคิดจะตะโกนกลับด่าว่าคนคนนั้นโกหก

แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นว่าคุณชายผู้นั้นคือลูกชายคนโตของราชองครักษ์ผาง จางเจ๋อก็กลืนคำด่ากลับคืนไปเลย

เขาหรือจะกล้าทำให้คุณชายผางขุ่นเคือง!

จางเจ๋อเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา จึงเอ่ย "จริงอยู่ที่ซื้อมาจากดินแดนม้ง! แต่เพื่อนของข้าซื้อมันให้ข้า!"

“พระชายาอ๋องอี้ แม้ว่าข้าจะคาดเข็มขัดที่ซื้อมาจากดินแดนม้ง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าข้าเคยไปดินแดนม้งนี่!”

จู่ ๆ ตู้ตงหงก็อารมณ์ขึ้น แล้วตะโกนขึ้นมา

“ผู้ใดจะไม่มีเพื่อนเล่า! พระชายาอ๋องอี้ท่านคิดจะเอาเข็มขัดที่ซื้อมาจากดินแดนม้งมาใส่ร้ายพี่จางเจ๋อ นี่มันสมเหตุสมผลแล้วหรือ?”

หลิงอวี๋ยิ้มเล็กน้อย

“คุณหนูตู้ หูข้างใดของเจ้าที่ได้ยินว่าข้าใส่ร้ายพี่จางเจ๋อของเจ้าหรือ? เจ้าสอบสวนข้าเสียมากมายถึงเพียงนั้น จะไม่อนุญาตให้ข้าย้อนถามบ้างสักประโยคเลยหรือ?”

"เห้อ ผู้ที่ไม่เคยไปดินแดนม้ง ทั้งยังไม่เคยได้ยินเรื่องบัวกมลนิล แต่กลับสามารถบอกฤทธิ์ทางยาของบัวกมลนิลได้..."

“อีกทั้งยังเอาแต่พูดอยู่ตลอดว่าคุณชายหลี่จะต้องตายภายในธูปครึ่งดอก…”

เสียงถอนหายใจของหลิงอวี๋ทำให้เหล่าผู้มีสติปัญญาต่างเข้าใจกัน

จางเจ๋อสามารถโต้เถียงได้ แต่คำพูดที่เป็นการเถียงข้าง ๆ คู ๆ เช่นนี้มีหรือจะทำให้คนเชื่อถือได้!

หลิงอวี๋รู้ดีว่า อาศัยแค่คำพูดของคุณชายหลี่ไม่สามารถโค่นโรงหุยชุนได้ ดังนั้นนางจึงยกการสอบสวนให้แม่ทัพเฉิน

“ใต้เท้าเฉิน หลิงอวี๋ไม่อยากถามแล้ว เพื่อเลี่ยงการเอ่ยปากแล้วถูกคนหาว่าเป็นการใส่ร้าย!”

“ในเมื่อมีการรายงานต่อทางการแล้ว คดีนี้ก็ให้ใต้เท้าเฉินสอบสวนจะดีกว่า!”

แม่ทัพเฉินพยักหน้า สีหน้าของเขาราบเรียบ พลางตะโกนขึ้นมา

“หวงหยา คุณชายหลี่ ไม่มีผู้ใดจะอยู่เหนือกฎหมายบ้านเมืองได้ มีหรือจะยอมให้พวกอันธพาลเยี่ยงพวกเจ้ามาข่มเหงรังแกในตลาดนี้ และทำร้ายขู่เข็ญราษฎรได้!”

“บอกข้ามาว่า ใครสั่งพวกเจ้า?”

คุณชายหลี่ชี้ไปที่หวงหยาอย่างสั่น ๆ "ใต้เท้าเฉิน ข้ารู้เพียงแค่ว่าหวงหยาให้ข้ามาก่อปัญหา! เขาคือผู้บงการ!"

ใบหน้าของหวงหยากระตุก มองหมอหลี่ที่หดตัวอยู่ท่ามกลางผู้คนโดยสัญชาตญาณ

หมอหลี่ลอบโบกมือให้เขา เหยียดนิ้วทั้งห้านิ้วออกมาแล้วส่ายไปมา

ห้าร้อยตำลึงหรือ?

ดวงตาของหวงหยาเป็นประกาย กัดฟันพลางเอ่ย

“ใต้เท้าเฉิน ข้าเป็นคนบงการเอง! ข้าขาดแคลนเงิน จึงสั่งให้คุณชายหลี่ก่อปัญหา เพราะอยากจะได้เงินมาใช้จ่าย!”

“เรื่องที่คุณชายจางจะรักษาให้คุณชายหลี่อะไรนั่น ข้าก็แต่งเรื่องมาหลอกลวงเขาเอง!”