บทที่ 2038

หลิงอวี๋เอ่ยออกไปอย่างเยาะเย้ย “นี่ยังมิทันได้เริ่มการประลอง แต่ละคนก็โจมตีข้าราวกับกลัวว่าข้าจะชนะเสียแล้ว โจมตีข้าก็มิเป็นไรหรอก แต่ยังจะโจมตีอาจารย์ของข้าอีก!”

“ไยเล่า จากความคิดสกปรกของพวกเจ้า ขอเพียงแค่รับศิษย์ที่เป็นสตรีก็คือมีเจตนามิดีแล้วรึ เช่นนั้นปรมาจารย์ไป่หลี่ ศิษย์ที่ท่านรับมีมากกว่าอาจารย์ของข้าสองเท่ากระมังเจ้าคะ!”

“ศิษย์ที่เป็นสตรีก็มีมากกว่าอาจารย์ของข้า หรือว่าความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์กับศิษย์ของพวกท่านมิปกติกันหนอ? บางทีศิษย์ของท่านอาจจะเห็นท่านทำเรื่องเช่นนั้น ดังนั้นจึงได้ใช้ความคิดสกปรกเช่นนี้ไปตัดสินผู้อื่น!”

ไป่หลี่ไห่โกรธจนตัวสั่น แล้วเอ่ยขึ้นมาอย่างโมโห “เจ้าพูดไร้สาระอะไร! หากกล้าใส่ร้ายข้าอีก ข้าจะมิปล่อยเจ้าไปแน่!”

หลิงอวี๋หัวเราะออกมา “ปรมาจารย์ไป่หลี่ร้อนใจเสียแล้วหรือเจ้าคะ ท่านเป็นแบบอย่างของอาจารย์ ศิษย์ของท่านใส่ร้ายอาจารย์ของข้า ท่านมิเห็นจะห้ามปราม!”

“แล้วเหตุใดเล่า ข้าเพียงเปรียบเทียบท่านก็ร้อนใจแล้วหรือ? หรือว่าข้าพูดถูกจริง ๆ ดังนั้นท่านจึงอับอายจนโกรธ?”

“ท่านก็อายุปูนนี้แล้ว มิรู้หลักการที่ว่า ตนมิชอบสิ่งใดก็จงอย่าทำกับผู้อื่นหรือ?”

หลงเพ่ยเพ่ยกังวลว่าหลิงอวี๋จะเสียเปรียบ นางจึงยืนขึ้นแล้วเอ่ยออกมาด้วยใบหน้ารังเกียจ “ใช่แล้ว! มีเพียงคนที่จิตใจสกปรกเท่านั้นจึงจะคิดว่าใคร ๆ ก็จิตใจสกปรกกันหมด”

“จากที่พวกเจ้าพูดมาก็เช่นนั้น ต่อไปปรมาจารย์เหล่านี้ก็มิต้องรับศิษย์ต่างเพศแล้ว มิเช่นนั้นก็จะถูกพวกเจ้าสวมความคิดสกปรกเช่นนี้ไปเสียหมด!”

“ปรมาจารย์ไป่หลี่ ท่านควรจะดูแลศิษย์ของท่านให้ดีจริง ๆ นะเจ้าคะ ในฐานะอาจารย์ตัวอย่าง หากคานเพดานถูกต้อง คานที่พื้นจึงจะถูกต้องไปด้วยเจ้าค่ะ!”

“สิงอวี๋มิได้สงสัยในคุณธรรมของท่าน แต่นางกำลังปกป้องอาจารย์ของนาง! หากเปลี่ยนเป็นข้า ใครกล้าพูดเช่นนั้นกับอาจารย์ของข้า ข้าจะตบให้ฟังร่วงเกลื่อนพื้นเสียเลย!”

หลงเพ่ยเพ่ยกวาดสายตาไปหาคนที่พูดไร้สาระใส่ร้ายหลิงอวี๋กับปรมาจารย์เย่อย่างเย็นชา จากนั้นก็เอ่ยด้วยเสียงทุ้ม “ใครกล้าใส่ร้ายผู้อื่นโดยไม่มีหลักฐานอีก ข้าจะรายงานความจริงเมื่อข้าเข้าเฝ้ามหาเทพอย่างแน่นอน!”

เจ้าสำนักศึกษาจินก็เอ่ยออกมาอย่างเย็นชาเช่นกัน “ข้ามิได้มาที่สำนักศึกษาชิงหลงนานแล้ว มิคาดคิดว่าบัณฑิตที่รับเข้ามาใหม่จะมีดีและมิดีปะปนกัน ดูท่าทางคงต้องจัดการให้ดีเสียหน่อยแล้ว!”

“เสี่ยวต่ง ประเดี๋ยวกลับไปสอบสวนให้ละเอียดเถิด พวกที่ศีลธรรมเสื่อมเสียให้ขับไล่ออกไปให้หมด ชื่อเสียงหลายร้อยปีของสำนักศึกษาชิงหลงจะถูกทำลายเพราะคนพวกนี้มิได้!”

ตัวตนของเจ้าสำนักศึกษาจินและหลงเพ่ยเพ่ยต่างก็เป็นตัวแทนของอำนาจ คนที่พูดไร้สาระเหล่านั้นจึงมิกล้าพูดอะไรอีก

ยิ่งไปกว่านั้น พูดเช่นนี้แล้วพวกเขาก็ไม่มีหลักฐานจริง ๆ หากเจ้าสำนักศึกษาจินเอาจริงขึ้นมาก็มิได้เป็นผลดีกับใครทั้งนั้น