บทที่ 2049

“เจ้าวังฉู่ เด็กสิงอวี๋ผู้นั้นน่าจะแย่กว่าไป่หลี่ไห่อีกกระมัง นางยังมิยอมแพ้อีกรึ?”

เจ้าวังเจียวเบ้ปากอย่างดูถูก “เช่นนั้นก็มาดูกันว่านางจะทนไปได้นานแค่ไหนกันเชียว!”

ตาเฒ่าประหลาดเทียนซูไม่มีความมั่นใจดังเช่นเมื่อครู่แล้ว สิงอวี๋แก้พิษหลายชนิดที่พวกเขาออกแบบไว้ได้อย่างราบรื่น เมื่อเห็นท่าทางสงบของนาง พิษอีกหลายชนิดหลังจากนี้ก็มิน่าจะเป็นปัญหา

แต่ไป่หลี่ไห่อยู่ในสภาพนี้ หากเขาผ่านด่านนี้ไปได้ก็นับว่ามิเลวแล้ว ยิ่งมิต้องพูดถึงว่าหลังจากนี้ยังมีพิษร้ายแรงยิ่งกว่ารอเขาอยู่อีก!

“ไป๋ลี่ไห่!”

ทันทีที่ตาเฒ่าประหลาดเทียนซูเรียกชื่อเขาออกมา ต่งเฉิงก็เอ่ยปากห้าม “เจ้าวังฉู่ อย่าให้คำใบ้ใด ๆ ทั้งสิ้น มิเช่นนั้นจะถือว่าเป็นฝ่าฝืนกฎ และจะปรับแพ้!”

ตาเฒ่าประหลาดเทียนซูจ้องมองต่งเฉิง แล้วก็ยังคงตะโกนออกไป “ไป่หลี่ไห่ วิธีการปรุงยาของสิงอวี๋แตกต่างจากพวกเราทุกคน วิธีการแก้พิษก็แตกต่างเช่นกัน หากเจ้าทนมิไหวจริง ๆ ก็ยอมแพ้ไปเสียเถิด!”

“ชู่ว… นี่คือการโกงหรือไม่?”

พวกของเย่หรงรออยู่ข้างนอกโดยตลอด พวกเขากังวลว่าสิงอวี๋จะแก้พิษมิได้จึงรอช่วยเหลือนาง แต่เมื่อได้ยินตาเฒ่าประหลาดเทียนซูเอ่ยเตือนไป่หลี่ไห่อย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ ทุกคนต่างก็รู้สึกตกใจ

แต่เมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายของตาเฒ่าประหลาดเทียนซูว่าให้ไป่หลี่ไห่ยอมแพ้ พวกเขาจึงได้หัวเราะออกมา

“ใช่แล้ว ทนมิไหวก็ยอมแพ้เสียเถิด! อย่าได้รักเกียรติรักศักดิ์ศรีจนต้องทนทุกข์อยู่เลย!”

เย่หรงตะโกนดังขึ้นอีก “ปรมาจารย์ไป่หลี่ เมื่อครู่ท่านบอกเสี่ยวชีของข้ามิใช่หรือว่า ยามีทั้งคุณและโทษ หากยอมแพ้เร็วผลข้างเคียงก็จะน้อยลง ดังนั้นท่านก็ยอมแพ้โดยเร็วที่สุดเถิด!”

“ข้าไม่มีทางแพ้! ข้าสามารถแก้พิษได้!”

จู่ ๆ ไป่หลี่ไห่ก็พุ่งออกมาโดยมิสนใจอะไรทั้งสิ้น แล้วยกหมัดขึ้นพร้อมทั้งด่าทอทุกคนอย่างโกรธเคือง

“สิงอวี๋นับว่าเป็นอะไรกันเล่า ข้าไป่หลี่ไห่ต่างหากที่เป็นนักปรุงโอสถที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองหลวงแดนเทพ นางมิคู่ควรแม้แต่จะถือรองเท้าของข้าด้วยซ้ำ!”

“แล้วก็เย่ซื่อฝานกับเย่ซงเฉิงอะไรนั่นด้วย พวกเขาสู้ข้ามิได้ ข้าต่างหากที่เป็นนักปรุงโอสถที่แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้านี้!”