บทที่ 209

“เจ้าต้องการให้ข้าขอโทษเจ้า! มันเป็นไปไม่ได้เลยในชีวิตนี้!”

ยังไม่ทันที่หลิงอวี๋จะพูดจบ เซียวหลินเทียนก็พูดต่อ "สิ่งที่พระชายาหมายถึงก็เป็นสิ่งเดียวกับที่ข้าจะบอก!"

กวนอิ่งถูกทั้งสองแสดงท่าทีเกลียดชังเหมือนกันนั้นก็โกรธมากจนแบบคลั่ง นางยกแส้ขึ้นโดยสัญชาตญาณและคิดจะฟาดไป

แต่มือกลับว่างเปล่า แล้วถึงได้นึกขึ้นได้ว่าแส้ถูกเซียวหลินเทียนปัดออกไปแล้ว

กวนอิ่งหันกลับมาด้วยความโกรธ เห็นแม่ทัพเฉินยังคงยืนอยู่พอดี นางจึงตะโกนทันที

“ใต้เท้าเฉิน จับพวกเขา… เซียวหลินเทียนและภรรยาของเขาปลอมลายพระหัตถ์ของไทเฮา มันเทียบเท่ากับการแอบอ้างคำสั่งปลอม รีบจับพวกเขาเร็วเข้า แล้วบั่นหัวพวกเขาต่อหน้าสาธารณชนเสีย!”

แม่ทัพเฉินพูดไม่ออก หญิงผู้นี้สมองมีปัญหาเหมือนกับตู้ตงหงหรือไม่?

นั่นคือท่านอ๋องอี้ หลานชายแท้ ๆ ของไทเฮานะ?

แม้ว่าจะปลอมแปลงป้ายคำขวัญ แต่ไทเฮาจะฆ่าท่านอ๋องอี้ด้วยเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ได้หรือ?

“ท่านเฉิน เมื่อครู่ท่านบอกว่าจะจัดการตัดสินอย่างเป็นกลางไม่ใช่หรือ? เหตุใดกัน ตอนนี้หลักฐานก็วางอยู่ตรงหน้าแล้ว แต่ท่านกลับเข้าข้างหลิงอวี๋หรือ?”

เสิ่นจวนไม่พอใจกวนอิ่งดึงลูกพี่ลูกน้องของนางไปเกี่ยวข้องด้วย จึงตะโกน

“หลิงอวี๋เปิดโรงเหยียนหลิงขึ้นมา ไม่เกี่ยวอะไรกับลูกพี่ลูกน้องของข้า! ลูกพี่ลูกน้องของข้าถูกนางหลอก! ท่านเพียงแค่ลงโทษหลิงอวี๋ก็พอแล้ว!”

ท่านอ๋องเฉิงตะโกนขึ้นอย่างเฉียบขาด "หลิงอวี๋ เจ้าปลอมแปลงป้ายนี้หรือไม่?"

หลิงอวี๋เอ่ยอย่างจนใจ "ขอตอบท่านอ๋องเฉิงเพคะ หลิงอวี๋มิมีความสามารถในการปลอมแปลงป้ายคำขวัญของไทเฮาหรอกเพคะ! นี่เป็นสิ่งที่ไทเฮาทรงมอบให้จริง ๆ!"

“หลิงอวี๋ เจ้ายังจะกล้าเถียงอีกหรือ!”

เสิ่นจวนตะโกนด้วยความโกรธ

หลิงอวี๋เอ่ยอย่างใจเย็น "ท่านอ๋องเฉิง หลิงอวี๋มีพยาน! สามารถพิสูจน์ได้ว่าไทเฮาเป็นผู้มอบป้ายคำขวัญนี้จริง ๆ!"

“พยานอยู่ที่ใด?” ท่านอ๋องเฉิงตะโกน

หลิงอวี๋ยิ้มเล็กน้อย หันกลับไปคุกเข่าลงตรงจุดที่หญิงชราสองคนยืนอยู่

“หลิงอวี๋คารวะไทเฮา… ไทเฮามีอายุยืนพันปีพันพันปี!”

“ทำเป็นลิงหลอกเจ้าอีกแล้ว…ไทเฮาจะมาที่นี่ได้เยี่ยงไร…”

เสิ่นจวนและทุกคนมองไปในทิศทางที่หลิงอวี๋กำลังคุกเข่าคำนับ… หญิงชราสองคนสวมเสื้อผ้าหรูหรา!

ดูเหมือนคุ้นเคย แต่จะเป็นไปได้เยี่ยงไร?

“กระหม่อมขอคารวะไทเฮา... ไทเฮามีอายุยืนพันปีพันพันปี!”